گنج گهر (ترجمه منظوم نثر اللئالي) - نديمي - الصفحة ٢٠٠

{ وز كجان ، راستى مجو هرگز راستى را كج است سايه كج }

١٧٧.وَ قَالَ : عِشْ قَنِعاً تَكُنْ [١] مَلِكاً .

.و گفت : زندگانى به قناعت كن تا باشى پادشاه .

{ باش قانع ، رضا به داده بده تا سرافراز انجمن باشى } { به قناعت معاش مى گذران تا شهِ وقت خويشتن باشى }

١٧٨.وَ قَالَ : عَيْبُ الْكَلامِ تَطْوِيْلُهُ .

.و گفت : عيب سخن ، درازى سخن است .

{ سخن اندر سخن بسى است ، وليك هنر و عيب او ملاحظه كن } { هنرش كوتهى بود ، عيبش ور درازى است كوتهى سخن }

١٧٩.وَ مِنْ كَلامِهِ : عَاقِبَةُ الظَّالِمِ [٢] وَخِيْمَةٌ .

.و از كلام اوست : عاقبت ظالم ، حسرت است .

گر نهى حرص و آز را يك سو گيرى از كار ظالمان عبرت رو عنان باز كش ز ظلم كه هست آخر كار ظلم ، جز حسرت [٣]

١٨٠.وَ مِنْ كَلامِهِ : عُلُوُّ الْهِمَّةِ مِنَ الإيْمَانِ .

.و از كلام اوست : بلندى همّت ، از ايمان است .

{ آزمون كرده اند و هست قرين همّت ارجمند با ايمان }