گنج گهر (ترجمه منظوم نثر اللئالي) - نديمي - الصفحة ١٩٧

{ آن كسى را بُود درازى غم كش ز چيزى اميد شد كوته }

١٦٤.وَ مِنْ كَلامِهِ : طَاعَةُ العَدُوِّ الْهَلاَكُ .

.و از كلام اوست : طاعت دشمنى هلاك است .

{ نفس تو دشمن است و بر همه كس هست چون روزْ اين سخن روشن } { نكنى هيچ وقت طاعت نفس كه هلاك است طاعت دشمن }

١٦٥.وَ مِنْ كَلامِهِ : طَاعَةُ اللّه ِ غَنِيْمَةٌ .

.و از كلام اوست : طاعت خداى ، غنيمت است .

{ ساعتى گفته اند دنيا را پند بشنو ببر ز جمله سَبَق } { ساعتى كز اجل امان داراى رو غنيمت شمارْ طاعت حق }

١٦٦.وَ مِنْ كَلامِهِ : طُوبى لِمَنْ لا أهْلَ لَهُ .

.و از كلام اوست : خوشا آن كس كه نيست او را اهل .

مرد بهر عيال ، سختى ها كشد اندر جهان و گيرد سهل ناخوشى ها چو بهر اهل كشند اى خوش آن كس كه نيست او را اهل [١]

١٦٧.وَمِنْ كَلامِهِ : ظُلْمُ الْمَرْءِ يُصْرِعُهُ .

.و از كلام اوست : ظلم مرد ، سر مى برد او را .

{ هر كه خون كسان به ظلم خورَد نخورَد از حيات ، هرگز بر } { تو چه حاجت كه خون او ريزى مرد را ظلم او ببُرّد سر }