گنج گهر (ترجمه منظوم نثر اللئالي) - نديمي - الصفحة ١٩٦

{ كه درازى عمر با طاعت خلعت انبياى بگزيده است }

١٦٠.وَقَالَ : طَالَ عُمْرُ مَنْ قَصُرَ تَعَبُهُ .

.وگفت : دراز شد عمر آن كس كه كوتاه شد رنج او .

كاهش جان ز رنج تن باشد كس ندارد در اين سخن اشباه هست عمر دراز و خاطر شاد آن كسى را كه رنج رسد [١] كوتاه

١٦١.وَ مِنْ كَلامِهِ : طِرْ مَعَ الأَشْكَالِ .

.و از كلام اوست : ... [٢] .

{ روشت گر زياده با جود است آن هوا پر نسوزدت فى الحال } { رو به همجنس خويش كن پرواز تا كه باشى هميشه فارغ بال }

١٦٢.طَلَبُ الأدَبِ أوْلى مِنْ طَلَبِ الذَّهَبِ .

.جستن ادب ، اولى است از جستن زر .

هر كه را ورد شد طريق ادب نيست ثانيش در جهان هنر مرد را جستن ادب به جهان هست بهتر بسى ز جستن زر [٣]

١٦٣.وَ مِنْ كَلامِهِ : طَالَ حُزْنُ مَنْ قَصُرَ رَجاؤُهُ .

.و از كلام اوست : دراز شد غم آن كس كه كوتاه شد اميد او .

{ تا اميد كسى بود به كسى نبود حال او زغصّه تبه }