گنج گهر (ترجمه منظوم نثر اللئالي) - نديمي - الصفحة ١٩٢

١٤٢.صَلاحُ الإنْسَانِ فِي حِفْظِ اللِّسَانِ .

.صلاح آدمى در نگاه داشتن زبان است .

{ مرد بيهوده گو ميانه خلق در زبانش بلاى جان باشد } { آدمى را صلاح دنيى و دين در نگهدارى زبان باشد }

١٤٣.صَاحِبِ الأخْيَارَ تَأمَنِ الأشْرَارَ .

.مصاحبت كن بانيكان تا ايمن باشى از بدان .

{ دوستدار همه نكويان باش هستى ار در طريق دين ، مؤمن } { زان كه هر كس كه يار نيكان شد از بدى ها تمام گشت ايمن }

١٤٤.وَمِنْ كَلامِهِ : صُمْتُ الجَاهِلِ سِتْرُهُ .

.و از كلام اوست : خاموشى جاهل ، ستر اوست .

{ جاهل اندر سخن بكرد غلو خامشى كرد پرده پوشى او } { عاقلان را دليل ، گفتِ نكوست ستر جاهل بُود خموشى او }

١٤٥.وَقَالَ : صِلِ الأرْحَامَ يَكْثُرْ حَشْمُكَ .

.وگفت : پيوند كن با خويشان تا بسيار شود حشمت تو .

نشود خويش با تو بيگانه كى شود با تو آشنا هشدار [١] ! تو به خويشان خويش كن پيوند تا شود قدر و حشمتت بسيار