گنج گهر (ترجمه منظوم نثر اللئالي) - نديمي - الصفحة ١٨٧

١٢١.وَمِنْ كَلامِهِ : سَادَةُ الأُمَّةِ الْفُقَهَاءُ .

.و از كلام اوست : بزرگان امّت ، فقهااند .

اى برادر! ز امّتان رسول عاميانْشان همه سفيهان اند زان ميان ، هر كه داند ، اوست بزرگ [١] چون بزرگانشان فقيهان اند

١٢٢.سُكْرَةُ الأحْياءِ سُوءُ الْخُلْقِ .

.مستى زندگان ، بد خُلقى است .

{ خُلق نيكو طريق هشيارى است خُلق بد ، زشت تر ز صد مستى } { هوشيارى گزين و خُلق نكو زندگان راست خُلق بد ، مستى }

١٢٣.سِلاَحُ الضُّعَفَاءِ شِكايَةٌ [٢] .

.سلاح ضعيفان ، شكايت است .

{٠شكر باشد ز قوّت باطن قوت ز شكر باشد ايمان را } {٠ليك مى دان شكايت است سلاح در همه معركه ضعيفان را }

١٢٤.وَمِنْ كَلامِهِ : سُمُوُّ الْمَرْءِ فِي التَّواضُعِ .

.و از كلام اوست : بلندى مرد ، در تواضع است .

مكش از كبر و عجب ، سر به فلك هست در پستى [٣] ارجمندى مرد خاك ره باش در طريق نياز در تواضع بُود بلندى مرد