گنج گهر (ترجمه منظوم نثر اللئالي) - نديمي - الصفحة ١٧٩

٨٨.ذِكْرُ الأوْلِياءِ يُنْزِلُ الرَّحْمَةِ .

.ياد كردن اوليا ، فرود مى آورد رحمت را .

چون كنى ياد دوستانِ خداى درِ رحمت به روى [١] بگشايد هر كجا ذكر اوليا گذرد رحمت حق فرود مى آيد

٨٩.وَمِنْ كَلامِهِ : ذُلُّ الْمَرْءِ فِي الطَّمَعِ .

.و از كلام اوست : خوارى مرد در طمع است .

خلق را مى كند ذليل ، طمع گر همه سر به سر طمع باشد [٢] بى طمع باش تا عزيز شوى خوارى مرد ، در طمع باشد

٩٠.ذَلِيْلُ الفَقْرِ عَزِيزٌ عِنْدَ اللّه ِ .

.درويش خوار ، عزيز است نزديك خداى .

{ عزّتِ خوارِ خلق دارى اگر فى المثل گرچه چوب تمر بُود } { هر كه درويش شد ، مبينش خوار زان كه نزد خدا عزيز بُود }

٩١.وَقَالَ : ذَلاقَةُ اللِّسانِ رَأسُ المَالِ .

.و گفت : نرمى زبان ، سرِ مال است .

{ هر كه دارد زبان خوش با خلق مالدار است ، گو ز فاقه منال } { زان كه از قول مرتضى باشد : چربى و نرمى زبان ، سرِ مال؟ }