گنج گهر (ترجمه منظوم نثر اللئالي) - نديمي - الصفحة ١٦٤

چون سخاوت بود عطاى نخست [١] تازه رويى عطاى دوم دان

٢٤.وَ قَالَ : بَقِيَّةُ الْعُمْرِ لا قِيمَةَ لَهَا .

.و گفت : باقى عمر ، قيمتى نيست مر او را .

{ چند روزى زعمر اگر باقى است سعى كن در طهارت وعصمت } { اندك از عمر ماند ، هان! درياب نيست باقى عمر را قيمت }

٢٥.وَ قَالَ : تَوَكَّلْ عَلَى اللّه ِ يَكْفِيكَ .

.و گفت : توكّل بر خدا كن كه بس است تو را .

{ در امورى كه آيدت در پيش يارى از كسى مجو ، زخويش ملاف } { بر خدا كن توكّل از پس آنك بر خدايت توكّل است كفاف }

٢٦.وَ قَالَ : تَأخِيرُ الإسَاءَةِ [٢] مِنَ الإقْبَالِ .

.و گفت : تأخير كردن بدى ، از دولت است .

{ هر كه در خير مى كند تعجيل موجب ازدياد حشمت اوست } { در بدى آن كه مى كند تأخير آن تساهل ، نشان دولت اوست }

٢٧.تَدارَكْ فِي آخِرِ العُمْرِ مَا فَاتَكَ فِي أوَّلهِ .

.درياب در آخر عمر ، آنچه فوت شده است در اوّل عمر .

{ ياد كن از گناه و عذرى خواه پيش تر زآن كه در رسد فرمان }