گنج گهر (ترجمه منظوم نثر اللئالي) - نديمي - الصفحة ١٦٣

رو پگه خيز باش تا يابى [١] بركت ، زانكه بركت از همه بِهْ

٢٠.وَ قَالَ : بَرَكَةُ الْعُمْرِ فِي حُسْنِ العَمَلِ .

.و گفت : بركت عمر ، در نيكويى عمل است .

{ گر بقا خواهى از بدى بگذر عمل بد چو عمر را خلل است } { بركت عمر اگر همى خواهى جان من! در نكويى عمل است }

٢١.وَ قَالَ : بَلاَءُ الإنْسانِ فِي [٢] اللِّسَانِ .

.وگفت : بلاى آدمى در زبان است .

{ بى تأمّل سخن مگو بشتاب كز زبان ، مرد در زيان باشد } { در مجالس ، زبان نگه مى دار كآدمى را بلا زبان باشد }

٢٢.وَ مِنْ كَلامِهِ : بِرُّكَ لا تَبْطِلْهُ بِالمِنَّةِ [٣] .

.و از كلام اوست : نيكويى را باطل مكن به منّت .

{ منّت خويش دور كن زاحسان كار بهر خدا كن اى عاقل } { با كسى چون نكويى بكنى مكن آن را به منّتى باطل }

٢٣.بَشَاشَةُ الْوَجْهِ عَطِيَّةٌ ثَانِيَةٌ .

.تازه رويى مرد ، عطاى دوم است .

{ وِرد خود ساز جودگاه عطا تازه رو باش وخرّم وخندان }