گنج گهر (ترجمه منظوم نثر اللئالي) - نديمي - الصفحة ٢١١

٢٢٤.كَمَالُ الْجُودِ الاعْتِذَارُ مَعَهُ .

.تمامى سخاوت ، عذر خواستن است با آن .

{ با كسى چون سخا كنى گَهِ بذل لبش از اعتذار كن خندان } { چون تمامى جود آن باشد كه بُود عذرخواهى اى با آن }

٢٢٥.[١] وَ مِنْ كَلامِهِ : لِكُلِّ همٍّ فَرَحٌ .

.و از كلام اوست : هر غمى را فرحى است .

{ دُردِ درد ار نصيب شد ، غم نيست كه زلال طرب خورى قدحى } { گر دلت پُر غم است ، شادى كن زان كه با هر غمى بُود فرحى }

٢٢٦.وَ مِنْ كَلامِهِ : لِكُلِّ دَاءٍ دَوَاءٌ .

.و از كلام اوست : هر دردى را دوايى است .

{ گر شوى تيره روزگار ، منال كز پى تيرگى صفايى هست } { گر دوا بايدت ، به درد بساز زان كه هر درد را دوايى هست }

٢٢٧.وَ قَالَ عليه السلام : لِينُ الْكَلاَمِ قَيْدُ القُلُوبِ .

.و گفت عليه السلام : نرمى سخن ، بند دل هاست .

{ گر چو پولاد سخت باشد دل نرم گردد ، چو گرمى سخن است } { نرم گو ، صيد تا كنى دل ها بند دل ها زنرمىِ سخن است }