گنج گهر (ترجمه منظوم نثر اللئالي) - نديمي - الصفحة ٢٠٥

١٩٩.وَ مِنْ كَلامِهِ : فَازَ مَنْ سَلِمَ مِنْ شَرِّ نَفْسِهِ .

.و از كلام اوست : فيروزى يافت كسى كه سلامت است از شرّ نفس .

{ هر كه در اصلِ طينت است شرير درد و رنجش ز شرّ نفسِ بد است } { يافت فيروزى اى ولى آن كس كه سلامت زشرّ نفس خود است }

٢٠٠.وَ مِنْ كَلامِهِ : فِكاكُ الْمَرْءِ فِي الصِّدْقِ .

.و از كلام اوست : آزادى مرد ، در راستى است .

{ سرو چون راست رُست ، رَست از غم وز كجى كس ، نديد دل شادى } { راست شو تا ز غم شوى آزاد زان كه در راستى است آزادى }

٢٠١.وَ مِنْ كَلامِهِ : فِي كُلِّ قَلْبٍ شُغْلٌ .

.و از كلام اوست : در هر دلى ، عملى است .

{ دوست مشمار هر كه را بينى هيچ كس نيست خالى از خللى } { نيست يك دل دو يار در عالم هست در هر دلى يكى عملى }

٢٠٢.وَقَالَ : فَرْعُ الشَّيءِ يُخْبِرُ عَنْ أصْلِهِ .

.و گفت : فرع هر چيز ، خبر مى دهد از اصل او .

{ چشم نيكى مدار از بدْ اصل بيد هرگز نياورد بر سر } { مى دهد در فضاى باغ جهان فرع هر چيز ز اصل خويش خبر }

٢٠٣.وَ قَالَ : فَسَدَتْ نِعْمَةُ مَنْ كَفَرَهَا .

.و گفت : فاسد شد نعمت آن كس كه كفران نعمت كرد .

{ بنده با حق چو ناسپاس بود باز دارد ز خويش رحمت را }