گنج گهر (ترجمه منظوم نثر اللئالي) - نديمي - الصفحة ١٩٣

١٤٦.صَلاحُ الدِّينِ فِي الْوَرَعِ وَفَسَادُهُ فِي الطَّمَعِ .

.صلاح دين در پرهيز كارى است و فساد دين ، در طمع است .

{ اى برادر! صلاح دين مى دان كه به پرهيزگارى است و تُقى } { هست ليكن فساد دين زطمع بى طمع شو ، بكوش در تقوى }

١٤٧.ضَلَّ سَعْيُ مَنْ رَجَا بِغَيْرِ اللّه ِ .

.گم شد سعى آن كس كه اميد به غير خدا داشت .

{ منقطع كن ز خلق اميد كه حق حاجتت را كند به لطف ، دوا } { كم شود سعى آن كسى ، شك نيست كه اميدش بُود به غير خدا }

١٤٨.وَقَالَ : ضَمِنَ اللّه ُ رِزْقَ كُلِّ وَاحِدٍ .

.وگفت : ضامن شده است خداى رزق ، هر واحدى را .

{ روزى ات بيش و كم مجو كه ازل شد مقدّر نصيب هر بنده } { روزى خلق جمله عالم را هست ضامن ، خداى بخشنده }

١٤٩.وَقَالَ : ضَرْبُ الْحَبِيبِ أوْجَعُ .

.و گفت : زدن دوست ، دردناك بُود .

{ چون به هم دوستى كنند دو يار سينه از كينه بهْ كه پاك بُود } { مثل آمد ز دوست برگ گُلى زدن دوست ، دردناك بُود }

١٥٠.ضِيَاءُ الْقَلْبِ مِنْ أكْلِ الْحَلاَلِ .

.روشنى دل ، از خوردن حلال است .

{ بازگَرد از گناه و گِرد مگرد اين ستم كردنت به خود تا چند؟ }