گنج گهر (ترجمه منظوم نثر اللئالي) - نديمي - الصفحة ١٨٠

٩٢.وَمِنْ كَلامِهِ : ذِكْرُ الشَّبابِ حَسْرَةٌ .

.و از كلام اوست : ياد كردن جوانى حسرت است .

{ همچو بادى گذشت عمر عزيز هيچ حاصل نگشت جز حسرت } { از جوانى كسى كه ياد كند بُود او را دَمى دو صد حسرت }

٩٣.ذِكْرُ الْمَوتِ جَلاءُ الْقُلُوبِ .

.ياد كردن مرگ ، روشنى دل هاست .

{ به هر نفس ، گر زمرگْ ياد كنى نور توفيق بر دلت تابد } { مؤمنان را ز ياد مرگ ، بلى دل تاريك ، روشنى يابد }

٩٤.رُؤيَةُ الْحَبِيبِ جَلاءُ العَيْنِ .

.ديدن دوست ، روشنى چشم است .

{ ديدن دوست را غنيمت دان خواه هنگام لطف ، خواهى خشم } { چشم از دوست برمدار كه هست ديدن دوست ، روشنى دو چشم }

٩٥.وَ قالَ : رَاعِ أبَاكَ يُرَاعِكَ ابْنُكَ .

.و گفت : رعايت كن پدرت را تا رعايت كند تو را پسرت .

{ نيك و بد را يقين مكافات است آنچه مى آيد از قضا به سرت } { پدرت را رعايتى مى كن تا رعايت كند تو را پسرت }

٩٦.رَفَاهِيَةُ الْعَيْشِ فِي الْأمْنِ .

.آسودگى عيش در امنيت است .

{ گر بُود نعمت فراوانت رنجه اى نبْوَدَت كز امنيت }