گنج گهر (ترجمه منظوم نثر اللئالي) - نديمي - الصفحة ١٧٥

٧٢.خَيْرُ المالِ مَا أُنْفِقَ فِي سَبِيلِ اللّه ِ .

.بهترين مال آن است كه نفقه كرده شود در راه خداى .

{ زر نهادن ، و بال جان باشد خود بخور ، پاره اى بكن صدقه } { كان بود بهترينِ مال ، تو را كه كنى در ره خدا نفقه }

٧٣.دَوَاءُ الْقَلْبِ الرِّضا بِالقَضَاءِ .

.دواى دل ، رضاست به قضا .

هر چه پيش آيدت ، بدان خوش باش كـ «الرضا بالقضا» ست خير عمل چون دواى دلت رضاست ، يقين [١] به قضاى خداى عزّوجل

٧٤.وَمِنْ كَلامِهِ : دَاءُ النَّفْسِ فِي الْحِرْصِ .

.و از كلام اوست : درد نفس ، در حرص است .

{ مرد را حرص ، آفت جان است خويشتن را مده به دست هوا } { راحت نفس خود رها كن و حرص هست در حرص ، درد نفس تو را }

٧٥.دَلِيْلُ عَقْلِ الْمَرءِ قَوْلُهُ وَدَلِيلُ أصْلِهِ فِعْلُهُ .

.دليل عقل مرد ، گفتن اوست ، و دليل اصل او فعل اوست .

{ قول و فعل ، اصل و عقل راست دليل مرد را اندر اين خلاف ، كى است؟ } { قول او شد دليل عقل ، آرى ! فعل او هم دليل اصل وى است }