١٣٣.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هرگاه بنده در دل شب با مولاى خود خلوت كند و به مناجات پردازد ، خداوند نور را در دلش استوار سازد و آنگاه كه مى گويد : پروردگارا! پروردگارا! خداى پر شكوه ندا مى دهد : لبّيك اى بنده من! بخواه تا بدهم و بر من توكّل كن تا كفايتت كنم . سپس خداى پر شكوه به فرشتگانش مى گويد : اى فرشتگان من! به بنده ام بنگريد كه در دل شب تيره با من خلوت كرده و حال آنكه بطالت پيشگان سرگرم بيهودگى و غافلان در خواب اند . گواهى دهيد كه من او را آمرزيدم . [٤]

[١] حلية الأولياء : ج ١٠ ، ص ١٥.[٢] غرر الحكم : ٩٥٦٩ .[٣] الخصال : ص ٥٢٢ ، ح ١١.[٤] أمالى الصدوق : ص ٣٥٣ ، ح ٤٣٢.