١٦٥.امام صادق عليه السلام : پرداختم ، ولى نتوانستم وى را اصلاح كنم . گفته شد : اى روح خدا! احمق كيست؟ فرمود : آنكه از رأيش و خودش خشنود باشد . آنكه همه برتريها را براى خود ، و نه بر خود مى پندارد ، و همه حقوق را براى خود مى داند و مى پندارد هيچ حقّى بر عهده او نيست . اين همان احمقى است كه چاره اى براى درمانش نيست . [١]

١ / ١٣

فريب

١٦٦.امام على عليه السلام : تباهى خرد در فريب خوردن از نيرنگهاست . [٢]

١٦٧.امام على عليه السلام : فريب شيطان زينت مى دهد و به طمع مى اندازد . [٣]

١ / ١٤

طمع

١٦٨.عيسى عليه السلام : چنين نيست كه عسل در هر حال در خيك سالم بماند؛ همين گونه حكمت در هرحال در دلها آباد نمى شود . مشك تا آن گاه كه پاره يا خشكيده و يا بوى ناك نشده باشد ، مى تواند ظرف عسل باشد؛ همچنانكه دلها تا هنگامى كه شهوتها آنها را پاره و طمع ، آلوده و ماندگارى نعمت ، آنها را سخت نكرده است ، مى توانند ظرفهايى براى حكمت باشند . [٤]

١٦٩.پيامبر خدا عليه السلام : طمع ، حكمت را از دلهاى دانايان مى برد . [٥]

[١] الإختصاص : ٢٢١.[٢] غرر الحكم : ٦٥٥٢ ، ٦٣٨٩ .[٣] تحف العقول : ٥٠٤ .[٤] كنز العمّال : ج ٣ ، ص ٤٩٥ ، ح ٧٥٧٦.