سيماي علم و حكمت در قرآن و حديث - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٨٠
١٣٧.امام على عليه السلام : ورزد ، حلال خورد و روزش را روزه بدارد و شبش را به عبادت بايستد ، خداوند چشمه هاى حكمت را از دلش بر زبانش جارى كند . [١]
بيان:
از تأمل در احاديثى كه نقش خوراك حلال را در قبول عبادات بيان مى كند ، و عبادت را با وجود حرام خوارى مانند بنا ساختن بر شن روان و سست مى داند ، آشكار مى شود كه اين مبدأ نقش كليدى در تأثير ديگر مبادى علم و حكمت دارد .
٤ / ١٠
كم خورى
١٣٨.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هرگاه آدمى خوراكش را كم كند ، درونش پر نور گردد . [٢]
١٣٩.امام على عليه السلام : پيامبر در شب معراج از پروردگار سبحان پرسيد : . . . پروردگارا! دستآورد گرسنگى چيست؟ فرمود : حكمت و نگهدارى دل و نزديكى به من و اندوه هميشگى و سبكبارى در ميان مردم و گفتار راست و بى اعتنايى به كم و زياد زندگى . . . اى احمد ! هرگاه بنده شكمش گرسنه ماند و زبانش را حفظ كرد به وى حكمت مى آموزم . اگر كافر باشد ، حكمتش حجت و وبال بر او خواهد بود و اگر مؤمن باشد ، حكمتش مايه روشنى و برهان و شفا و رحمتش خواهد شد ، پس آنچه را ندانسته
[١] مسند زيد : ٣٨٤.[٢] الفردوس : ج ١ ، ص ٢٩٠ ، ح ١١٣٨.