سيماي علم و حكمت در قرآن و حديث - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٧٢
١١٥.امام على عليه السلام : ـ در توصيف قدرت خداى سبحان ـ جنّ و انس فرستاد تا برايشان پرده از دنيا برگيرند . [١]
ر . ك : ص ١٠١ «قرآن» .
٣ / ٢
الهام
قرآن
«پس بنده اى از بندگان ما را يافتند كه از جانب خود به او رحمتى عطا كرده و از نزد خود بدو دانشى آموخته بوديم» . [٢]
«به مادر موسى وحى كرديم كه : «او را شير ده و چون بر او بيمناك شدى ، او را در دريا بينداز و مترس و اندوه مدار كه ما او را به تو بر مى گردانيم و از زمره پيامبرانش قرار مى دهيم .» [٣]
حديث
١١٦.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : علم باطن رازى از رازهاى خداى عز و جل و حكمتى از حكمتهاى الهى است كه در دلهاى هر يك از اولياى خود كه بخواهد مى نهد . [٤]
١١٧.امام صادق عليه السلام ـ درباره گفته خداى عز و جل « بدانيد كه خداوند ميان انسان و دلش جدايى مى اندازد» فرمود : ميان او و حقّ انگاشتن باطل ، جدايى مى اندازد . [٥]
[١] نهج البلاغه : خطبه ١٨٣ .[٢] سوره كهف ، آيه ٦٥ .[٣] سوره قصص ، آيه ٧ .[٤] الفردوس : ج ٣ ، ص ٤٢ ، ح ٤١٠٤.[٥] توحيد : ص ٣٥٨ ، ح ٦.