مناسبات جامعه شناسي و حديث
 
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص
٢٣١ ص
٢٣٢ ص
٢٣٣ ص
٢٣٤ ص

مناسبات جامعه شناسي و حديث - ضميری، محمد رضا - الصفحة ١٠٦

زمينه مند است. براى مثال ، كار الياده و دوركيم را اشاره كرده بودم. الياده هم بعد از مدتى كه تمام اديان را بررسى مى كند ، در نهايت مى گويد اين امور يا پديده هاى دينى ، پديده هايى مربوط به امر قدسى است. اما قدسى را چگونه مى توان فهميد؟ اين امر ، در فرهنگ معيّنى كه فرهنگ مسيحى ، يهودى يا ابراهيمى بوده، معنا داشته است؛ وگرنه در بسيارى از اديان يا اقوام كه دين هاى ديگرى داشته اند ، اصلاً قدسى بودن معنايى نداشته كه خود الياده به اين اشاره كرده است . پس اين درست كه تعريف عامى از دين ارائه مى كند و از زمينه فرهنگى مستقل است ، ولى اين نكته در آن تعريف پنهان است. در ادامه ، استدلال كردم كه اين ها دو راه بيشتر ندارند : استقرا يا قياس . اگر بگويند قياسى جلو مى رويم كه همان حرف كوهن و لاكاتوش است؛ يعنى مفروضاتى را در نظر مى گيرند و تعريفاتشان را از آن جا بيرون مى كشند كه از يك فرهنگ و پيش زمينه فرهنگى است . اگر هم بگويند استقرايى بحث مى كنيم ، براى اين كه پديده هاى دينى را استقرا بكنند ، بايد چيزهايى داشته باشند تا بعد استقرايش كنند. پس باز هم آن پيش زمينه دينى و فرهنگى شان براى اين كه چه چيزى را دينى بدانند ، در استقرايشان مداخله داشته است. در نتيجه نمى توانيم بگوييم اين تعريف هايمان از دين ، عام است . اين ها زمينه مند ، و در واقع نشانه فرهنگ يا فرهنگ هاى معيّن خواهد بود . خب حالا اين در باب خود علم شناسى و بحث پارادايم و نسبيتى كه اين ها مطرح كردند ، امر ساده اى نيست كه به اصطلاح به صورت معتدل از آن بگذرد و راحت تمامش كند . بحث دوم من هم اين بود كه بايد اين قضيه را حل كرد و بعد جلو رفت. ما نمى توانيم دين را بدون وصل كردن به زمينه فرهنگى اش تعريف كنيم . اين ها هم كه كوشيدند تعريفى از دين ارائه بدهند بدون زمينه دينى و بدون اين كه اشاره بكنند كه از كجا گرفته اند ، به دليل اين بوده كه براى اين ويژگى ، شناختى قائل نبودند . بعد از كانت اين ها زير سؤال رفته و كسى به آن توجه نمى كند. در حالى كه اگر ما بپذيريم دين خودش يك جهان بينى است كه هم وجه شناختى و هم وجه ارزشى و بايد و نبايدى دارد ، چرا از شناخت خود دين شروع نكنيم؟ پس دين را تعريف كنيم و آن وقت نتيجه بگيريم كه هر دينى را بايد بر مبناى خودش تعريف كرد . شما نمى توانيد دين را در اسلام تعريف و برايش شاخص سازى بكنيد ، جز اين كه ببينيد اصلاً خود اسلام دين را چه مى داند . براى اين كه بدانيد كه دين در اسلام چيست، بايد اين