مناسبات جامعه شناسي و حديث
 
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص
٢٣١ ص
٢٣٢ ص
٢٣٣ ص
٢٣٤ ص

مناسبات جامعه شناسي و حديث - ضميری، محمد رضا - الصفحة ٨٠

بر سخن بدى دلالت ندارد؛ يعنى اين انسان كشىِ پست مدرنيستى ، از آن خداكشى مدرنيستى سرچشمه مى گيرد؛ وگرنه ، ما هم جوهرگرا و انسان گرا هستيم . مى گوييم كه انسان گرايى ، بايد با پشتوانه باور به خدا باشد . اشاره كردم كه توقع من از احاديث ، اين است كه بايد عام بوده و فقط براى يك شيعه صادر نشده باشند؛ يعنى فرازمان و فرا مكان و عام باشند . منظور از اين كه مى گوييم احاديث عام هستند ، اين است كه آن واقعيت اجتماعىِ عام وجود دارد ، ولى تحققشان نيازمند شرايط زمانى و مكانى است و اين شرايط تجربى اند . يك مثال رئاليستى بزنم تا مطلب روشن شود . مى گويند ما اين كه گفته مى شود هر نظريه اى محصول زمان خودش است را قبول نداريم؛ زيرا معنايش اين است كه قابل تعميم نيست . نه تنها قابل تعميم نيست ، بلكه نوعى نگاه جامعه شناسىِ معرفت خاصى را القا مى كند . يك نسبيت گرايى را در خودش حمل مى كند و باعث نفى خودِ صحبت شما هم مى شود . اگر بپذيريد كه هر حرفى محصول زمان خودش است ، خود اين حرف ، شما را هم زير سؤال مى برد . آن ها در واقع يك تورى انداخته اند و براساس آن تور ، ارتباط مفهومى و نظم برقرار كردند . معلوم نيست كه اين نظم ها ، با واقعيات هم خوانى داشته است يا نه ؛ ضمن اين كه ما نمى خواهيم تمام حرف آن ها را زير سؤال ببريم. بعضى از حرف هايشان هم درست بوده ، اما لايه هايى را ديدند و لايه هايى را نديدند. چرا برخى لايه ها را نديدند؛ زيرا روش شناسى لازم و منبع لازم را در اختيار نداشتند . بياييد روش شناسى و منبع لازم را در اختيارشان بگذاريم . دقت كنيد منبع تفكرات اجتماعى ، صرفا جامعه نيست؛ يعنى جامعه به معناى افرادش نيست . منبع ، فقط قابل مشاهده ها نيست و با تفكر عقلى و نظرى به دست مى آيد. حالا اگر توجه داشته باشيد ، اين تفكّر عقلى و نظرى با يكسرى منابع ديگرى به سامان مى رسد و كامل تر مى شود .

استاد ، با توجه به نفى روش شناختى پوزيتيويستى و اثبات روش شناختى رئاليستى ، جناب عالى چه روشى را براى فهم مباحث اجتماعى در روايات پيشنهاد مى كنيد؟

عرض كردم يكسرى پيش فرض ها و پرسش هاى اساسىِ روش بكنيد . روش شناسى خودتان را تكميل كنيد و بعد متناسب با موضوع مورد مطالعه ، آن توقعاتى را كه داريد معيّن سازيد و براساس آن توقعات ، سراغ متون احاديث برويد . اين كار ، كار انتزاعى نيست؛ بلكه شما مفاهيمى را بيرون مى كشيد كه بعد بايد آن را با اين واقعيت پيوند بدهيد . اين يك طرف