مناسبات جامعه شناسي و حديث
 
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص
٢٣١ ص
٢٣٢ ص
٢٣٣ ص
٢٣٤ ص

مناسبات جامعه شناسي و حديث - ضميری، محمد رضا - الصفحة ٧٥

اين تقسيم بندى ، تقسيم بندىِ غلطى است. ما اصلاً نبايد اين گونه تفكيك كنيم؛ زيرا اين تفكيك ، براساس ديدگاه پوزيتيويستى مطرح شده است . هيچ كس نمى تواند بگويد من صرفا نگاه بيرونى مى كنم . نگاه بيرونى ، يعنى نگاه آدم خنثى و بى تفاوت . آدم بى طرف وجود ندارد. ما همين بحث را مى كنيم كه چنين آدمى نداريم و خدا هم نيافريده است . بنابراين ، نگاه درجه يك و درجه دو را من نمى پذيرم . اتفاقا مى گويند مطالعه درون دينى را كسى بهتر انجام مى دهد كه شهود دينى را درك كرده باشد؛ چون وجهش به آن هرمونتيكش بر مى گردد ، آن نگاه هاى درونى ، آن تعلق درونى و آن تعلق شهودى . يكى از ويژگى هايى كه براى روش شناسى مطلوب ذكر مى كنيم ، اين است كه در واقع محقِّق صرفا ناظر نباشد؛ بلكه بازيگر هم باشد . شهودى دارد ، به ويژه در مطالعات دينى كه با جذبه ها و به آن احساس عرفانى و اشراقى سر و كار دارد .

جناب استاد ، اين تفكيك واقعا وجود دارد؛ چطور شما آن را قبول نداريد؟

اين تفكيك قابل دفاع نيست و پوزيتيويستى است و من آن را نمى پذيرم. من به نگاه برون دينى و درون دينى ، به اين معنا كه قضايا را به صورت صفر و يكم ببيند ، معتقد نيستم و اين حرفِ قابل دفاعى نيست . نگاه پديدارشناختى به ما مى گويد كه خودت بروى و از درون فهم كنى ، يعنى ديگر نگاه بيرونى نيست و بايد بروى آن را حس كنى ، به ويژه مطالعات دينى اين ويژگى را دارد كه تا حس نكنى ، نمى فهمى . بنابراين ، در هيچ حيطه اى اين امكان وجود ندارد . حالا در حيطه علوم طبيعى امكانش بيشتر است؛ چون نظام ها بسته است ، ولى در نظام هاى باز ، مثل نظام هاى اجتماعى كه با معنا سر و كار دارد ، به ويژه در حوزه دين شناسى ، كسانى واقعا در اين حيطه ها موفق بوده اند كه شهود داشته اند . وقتى از بيرون مطالعه مى كنى ، چه چيزى مى فهمى. فقط يك مشت رفتار را مى بينى كه بعد تفسيرهايى را ارائه مى كنى كه باعث خنده و مضحكه همه مى شوى كه اين چه تفسيرى است؟! مردم شناسانى كه كوشيدند با روش مشاهده اى و مقايسه اىِ صرف پيش بروند ، به چه نتايجى رسيده اند . تازه نفهميده اند كه اصلاً معناى اين كُنش چيست؟ به هر حال ، بايد برويد و مطالعه بكنيد. حتى در مورد دين هم همين طور است. ببينيد ، شما با متن سر و كار داريد ، اما اين متن را يك آدم دين دار بهتر مى فهمد. چرا خداوند مى گويد «هُدًى لِّلْمُتَّقِينَ» كتاب هدايتى است براى متقين ، يعنى متقين دركى مى كنند كه بى تقوا نمى كند . من نمى خواهم بگويم كه فقط