مناسبات جامعه شناسي و حديث
 
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص
٢٣١ ص
٢٣٢ ص
٢٣٣ ص
٢٣٤ ص

مناسبات جامعه شناسي و حديث - ضميری، محمد رضا - الصفحة ٢٣١

تصريحات مكرر و آشكار، وعده و وعيدهاى مربوط به آن و امورى از اين قبيل، بيش از هر چيز ، معرّف ميزان حساسيت اسلام به يك موضوع و اهميت و جايگاه آن در منطق دين است. روايات ناظر به باورها، هنجارها، ارزش ها، نهادها، سنت ها و رسوم اجتماعى را از اين حيث نيز مى توان در قلمرو علوم اجتماعى و با بهره گيرى از اين روش كه از روش هاى رايج و مورد استفاده اين علوم است ، مورد بررسى و تأمل قرار داد. ب) رويكرد تفهمى و تفسيرى يا هرمنوتيكى، به ويژه هرمنوتيك روش شناختى؛ روايات دينى كه مشتمل بر قول، فعل و تقرير معصوم اند، از كلمات و عباراتى تركيب شده اند كه براساس قراردادهاى كلامى و اعتبارات زبان شناختى ، داراى معناى متفاهم اند؛ معنايى كه بى شك متعلق اراده جدّى معصوم بوده و بالطبع ، سعى و تلاش عموم مخاطبان و مفسران ، دست يابى به اين معناى واقعى است. اين معنا در فرض وصول ، حجيت و اعتبار داشته و با معيارهاى پذيرفته شده در همه تعاملات كلامى و زبانى با آن معامله مى شود. از اين رو، با بهره گيرى از روش هاى فهمى و تفسيرى ، مى توان معنا و مفاد ظاهرى و تيپ معنايى مستنبط از اقوال و افعال معصوم را ، متناسب با افق معنايى كلى حاكم بر معارف دينى بازشناخت. البته فقيه در فرايند استنباط خويش ، درصدد است تا اقوال و افعال معصوم را تحليل كرده و حكم شرعىِ متناسب را براى عموم مؤمنان استخراج و ارائه كند؛ اما جامعه شناسى بيشتر درصدد درك كليات و اصول راهبردى و عناصر و مؤلفه هاى فرهنگى اجتماعى اسلام از راه مستندات دينى ، به ويژه آن بخشى است كه در عرصه واقع تجلى و عينيت يافته و به باورها، احساسات، رفتارها، نهادها، هنجارها، رسوم و قواعد اجتماعى جامعه مؤمنان و برنامه معمول زندگى آن ها تبديل شده است. ج) رويكرد تبيينى؛ يعنى علت يابى و بيان رابطه علّى و معلولى در پرتو ارجاع به يك اصل كلى جامعه شناختى. بيان زمينه ها و شرايط يا به عبارتى ، علل مادّى شكل گيرى يا تأثيرگذار در محتويات و مندرجات روايات ، و نيز بيان آثار ناشى از التزام عملى به روايات و نظام مستفاد از آن ها در چارچوب تحليل هاى پيامدى و كاركردى ، از اين سنخ است. البته در اين بخش ، هدفْ صرفا ارايه تحليل كاركردى از عمل عينى مؤمنان و درجه التزام رفتارى آن ها نيست. برخى احكام هم چون حرمت دروغ، ربا، زنا، غيبت و... را با قطع نظر از درجه التزام مؤمنان و زمينه هاى اجرايى آن ها نيز مى توان به صورت تقديرى و به شكل نظرى تحليل كاركردگرايانه