مناسبات جامعه شناسي و حديث
 
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص
٢٣١ ص
٢٣٢ ص
٢٣٣ ص
٢٣٤ ص

مناسبات جامعه شناسي و حديث - ضميری، محمد رضا - الصفحة ١١٣

چه انتظارى داريد. براى نمونه ، مى گويد اگر زمين به دور خورشيد مى گردد ، ما انتظار داريم فلان روز چه واقعه اى رخ بدهد؟ مى گوييم انتظار داريم خورشيد در فلان نقطه به اين صورت بشود يا مثلاً خورشيدگرفتگى رخ بدهد؛ يعنى براساس آن نظريه ، پيش بينى كرديد و انتظارى داريد. حالا اگر انتظار شما برآورده شد ، مى گوييم اثبات شده است. لاكاتوش بعد از پوپر گفت اصلاً اين طور نيست كه ما هر حرفى زديم ، بايد اثبات كنيم . ما اوّل از نظريه مان تبيين بيرون مى كشيم ، بعد اگر تبيينمان درست درآمد ، حرف هايمان درست است و لزومى هم ندارد كه در همه جا آن را اثبات و تكرار كنيم ؛ چون فقط استقراگرايى مى خواهد به قانون كلىِ گزاره عام تجربى برسد و هر بار بايد شواهد تجربى براى سخنانش بياورد . براى مثال ، اگر فرض كنيم اين كه مى گويند «اگر عالِمى فاسد شد ، عالَمى فاسد مى شود» گزاره درستى است ، براساس بحث لاكاتوش ، بايد مؤمن باشيد كه اين درست است و اگر ايمان خودتان را از دست بدهيد ، از اين برنامه پژوهشى خارج مى شويد؛ يعنى هيچ كس نمى تواند بدون ايمان به گزاره هاى اوليه ، كارى از پيش ببرد . در اين مثال ، اگر عالِمى فاسد شود ، عالَمى فاسد مى شود . اين جا بايد بگوييد كه منظور از عالِم كيست و اين جزء بحث هاى نظرى شماست . بايد معناى فساد را هم معلوم كرد. اگر فساد را تعريف كرديد و بعد گفتيد كه چون عالِم فاسد شد ، عالَم هم فاسد مى شود ، حرف شما درست است. يا پيش بينى مى كنيد و مى گوييد اگر اين عالِم دچار اين ويژگى ها بشود يا اين عالِمان دچار اين ويژگى ها بشوند ، اين تغييرات در اين جاها رخ خواهد داد كه مثلاً مى گوييم فساد عالَم است. اين كارى است كه تئورى پردازان مى كنند. آن ها فرضيه سازى مى كنند و تبيين درمى آورند ، بعد اگر پيش بينى شان درست درآمد يا توانستند تبيين كنند ، حرفشان قبول مى شود .

پس لازم نيست خيلى دنبال شواهد تجربى برويم ، بلكه به تعبير شما ، بايد در پى استلزامات باشيم .

بله ، مثلاً در همين تعاريف و گزاره هايى كه گفته شد ، فساد را چگونه تعريف مى كنيد؛ يعنى در واقع مشكل در تعريف فساد است كه چگونه فساد را تعريف بكنيم و مصداق هايش را بيابيم تا مصداق هايش ذهنى نباشد كه در تعيين فسادها تعارض پيش بيايد؛ يعنى بياييد درجه اى از اجماعِ فساد را بيان كنيد . شايد لازم باشد به خود احاديث مراجعه كنيد ؛ يعنى وقتى مى گوييد «اذا فسد العالِم فسد العالَم» ، براى فهم معنا و مصداق فساد ، بايد جاهاى