٨٤٨٩.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : بر روزه دار ، قلم [ثبت گناهان] جارى نمى شود [١] تا آن كه افطار كند ، [البتّه ]تا وقتى كه آنچه روزه را باطل مى كند ، انجام نداده باشد .

٨٤٩٠.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : خداوند عز و جل مى فرمايد : «... روزه دار ، دو خوش حالى دارد : يكى خوش حالى اش هنگامى كه افطار مى كند ، و ديگرى خوش حالى اش هنگامى كه با پروردگارش ديدار مى نمايد» .

٨٤٩١.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : روزه دار ، دو خوش حالى دارد : خوش حالى اى در هنگام افطار كردنش ، و خوش حالى اى در روز قيامت ، كه [در آن روز ،] منادى ندا مى دهد : «كجايند آنها كه جگرهايشان تشنه است؟ به عزّتم سوگند كه امروز ، سيرابشان مى كنم» .

٨٤٩٢.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : سوگند به آن كه جانم در دست اوست ، بوى ناخوش دهانِ روزه دار در نزد خداى متعال ، خوش بوتر از بوى مُشك است .

٨٤٩٣.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : شما را به روزه دارى فرمان مى دهم . مَثَل روزه ، مَثَل مردى است كه در ميان گروهى است و با خود ، كيسه اى مُشك دارد . همه خُرسندند كه [با خود ، ]مُشك دارند و يا بوى خوش مُشك ، آنان را خُرسند مى كند . بوى روزه دار ، نزد خدا از بوى مُشك ، خوش بوتر است .

٨٤٩٤.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : سه دعا ، مستجاب است : دعاى روزه دار ، دعاى مسافر ، و دعاى ستم ديده .

٨٤٩٥.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : بر [بدن هاى] اولياى خدا ، آثار رنج است : به خاطر شب بيدارى ، رنگ پريده اند ؛ به خاطر نماز ، خميده قامت اند ؛ و به سبب روزه دارىِ درازمدّت ، شكم هايشان به پشتشان چسبيده است .

[١] بى ترديد ، اين حديث و امثال آن ، مجوّز انجام دادن گناه نيستند و مقصود ، آن است كه روزه ، مانع از انجام دادن گناهان مى گردد و در نتيجه ، گناهى در پرونده روزه دار ، ثبت نمى شود .