٨٩٢٨.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هيچ مسلمانى نيست كه غروب عرفه، در موقف عرفات ، رو به قبله وقوف كند و صد بار بگويد: «معبودى جز خدا نيست، كه يكتا و بى شريك است. فرمان روايى و ستايش، از آنِ اوست و او بر هر چيزى تواناست»، سپس صد بار [سوره] «قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ» را بخواند، سپس صد بار بگويد: «خدايا! آن گونه كه بر ابراهيم و خاندان ابراهيم درود فرستادى، بر محمّد درود فرست ـ كه همانا تو، ستوده و شكوهمندى ـ و بر ما نيز همراه آنان [درود فرست]»، مگر آن كه خداى متعال مى فرمايد: «اى فرشتگانم! پاداش اين بنده من چيست؟ مرا تسبيح گفت و يكتا خوانْد كرد، تكبير گفت و بزرگ داشت، مرا شناخت و مرا ستود و بر پيامبر من ، درود فرستاد. اى فرشتگان من! گواه باشيد كه من ، او را بخشودم و شفاعت او را درباره خودش پذيرفتم و اگر اين بنده ام از من بخواهد، شفاعت او را درباره همه اهل عرفات نيز خواهم پذيرفت».

٨٩٢٩.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : برخى از گناهان، جز در عرفات، بخشوده نمى شوند.

٨٩٣٠.الجعفريات ـ به نقل از امام كاظم عليه السلام ـ: ايشان (امام كاظم عليه السلام ) از پدرانش، از امام على عليهم السلام نقل كرده است كه از پيامبر خدا پرسيده شد: چه كسى از اهل عرفات ، جرمش بزرگ تر است؟ فرمود : «آن كسى كه از عرفات برمى گردد و مى پندارد كه آمرزيده نشده است» . [پدرم] امام صادق عليه السلام فرمود : «مقصود ايشان، كسى است كه از رحمت خداوند ، مأيوس باشد» .