٨٩٢٥.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هر كس شامگاه عرفه اين دعا را بخواند، تا وقتى كه دعوت به گناه يا قطع رحِم نكرده، دعايش مستجاب است : منزّه است خدايى كه عرش او در آسمان است! منزّه است خدايى كه قدمگاهش در زمين است! منزّه است آن كه راهش در درياست! منزّه است خدايى كه حكم و قضاى او، در گورهاست! منزّه است آن كه رحمتش در بهشت است! منزّه است آن كه فرمان روايى اش در دوزخ است! منزّه است آن كه روحش در هواست! منزّه است آن كه آسمان را برافراشت! منزّه است آن كه زمين را گسترد! منزّه است آن كه از او، جز به سوى او، راه نجاتى نيست!».

٨٩٢٦.امام صادق عليه السلام : پيامبر خدا ، در عرفاتْ وقوف كرد . همين كه خورشيد خواست غروب كند ، قبل از غروب ، چنين دعا كرد : «خدايا! از فقر ، از پراكندگىِ كار و از شرّ آنچه در شب و روز پيش آيد ، به تو پناه مى برم . ظلمم را به پناه عفو تو آورده ام و بيمم را به پناه امانِ تو . خوارى ام را پناهنده بر عزّت تو ساخته ام و چهره فانى ام را در پناه ذات باقىِ تو قرار داده ام ، اى بهترين كسى كه از او مى خواهند ! اى بهترين كسى كه مى بخشد ! جامه رحمت و عافيتت را بر من بپوشان و شرّ همه آفريده هايت را از من بگردان» .

ب ـ پاداش وقوف در عرفات

٨٩٢٧.الترغيب و الترهيب ـ به نقل از اَنَس بن مالك ـ: پيامبر صلى الله عليه و آله در عرفات ، وقوف كرد. نزديك بود خورشيد غروب كند كه فرمود: «اى بلال! مردم را خاموش كن تا به سخنم گوش دهند». بلال برخاست و گفت: به سخن پيامبر خدا ، گوش فرا دهيد. مردم ، ساكت شدند. آن گاه، پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «اى مردم! جبرئيل ، هم اينك نزد من آمد و از جانب پروردگارم به من سلام رساند و گفت: همانا خداوند عز و جل اهل عرفات و اهل مَشعَر را آمرزيد و بدهكارى هاى آنان را تضمين نمود». [١] عمر ، برخاست و گفت: اى پيامبر خدا! آيا اين، ويژه ماست؟ فرمود: «اين، براى شما و همه كسانى است كه پس از شما تا قيامت مى آيند».

[١] در متن حديث، «تَبِعات» آمده است. تَبِعات، كلّاً حقوق مردم است؛ چه مالى و چه غير آن.