٨٨٨٢.امام صادق عليه السلام : پيامبر صلى الله عليه و آله چون به «بَيداء» (در يك ميلى مكّه) [١] رسيد، شترى نزديكش آوردند. سوار آن شد و چون ايشان را حركت داد، لبّيك هاى چهارگانه را چنين گفت: «لبّيك، پروردگارا لبّيك، لبّيك! تو را شريكى نيست . ستايش و نعمت و فرمان روايى ، از آنِ توست . شريكى براى تو نيست».

٨٨٨٣.امام صادق عليه السلام : پيامبر صلى الله عليه و آله چون لبّيك گفت ، فرمود : «لبّيك ! اى خدا ، لبّيك ! لبّيك ! تو شريكى ندارى . لبّيك ! همانا ستايش و نعمت و فرمان روايى ، از آنِ توست . تو شريكى ندارى . لبّيك ! اى صاحب والايى ها ، لبّيك !». ايشان ، «ذى المعارج» را بسيار مى فرمود و هر گاه به سواره اى بر مى خورد ، يا به بالاى تپّه اى مى رسيد ، يا به دشتى سرازير مى شد ، و نيز آخرِ شب و پس از نمازها، «لبّيك» مى گفت .

٨٨٨٤.السُّنَن الكبرى ـ به نقل از خُزَيمة بن ثابت ـ: هر گاه پيامبر خدا ، از لبّيك گويى فارغ مى شد ، از خداوند ، رضوان و آمرزش مى طلبيد و از آتش دوزخ ، به رحمتش پناه مى بُرد .

[١] نام سرزمينى با خاك نرم، ميان مكّه و مدينه، كه به مكّه نزديك تر است.