سيّد بن طاووس مى گويد : كمال اعتكاف ، آن است كه [روزه دار] ، عقل و دل و اعضا را تنها براى عمل صالح ، اختصاص دهد و آنها را در آستان خداى متعال و اراده مقدّس او نگه دارد و آنها را با قيد و بندهاى مراقبت الهى ، مقيّد سازد و آنها (اعضا) را از آنچه يك روزه دار ، خود را به نحو كامل از آنها نگه مى دارد ، نگه دارد و بر احتياط روزه دار در روزه اش ، معناى اراده شده از اعتكاف و همواره اقبال داشتن به سوى خدا و ترك اعراض از او را بيفزايد. پس هر گاه معتكف ، در راه هاى انوار عقل و دلش ، خاطر را براى غير خدا رها سازد،يا عضوى را در غير اطاعت پروردگارش به كار گيرد ، به همان اندازه اى كه غافل مى شود و يا كمال اوصاف را ناديده مى گيرد ، حقيقتِ كمال اعتكاف را تباه مى سازد . [١]

٩ / ٣

تلاش بيشتر براى عبادت

٨٧٣٣.السنن الكبرى ـ به نقل از عايشه ـ: پيامبر خدا ، تلاشى را كه [ براى عبادت ]در دهه آخر رمضان داشت ، در غيرِ آن نداشت.

٨٧٣٤.صحيح مسلم ـ به نقل از عايشه ـ: هر گاه دهه آخر[ـِ رمضان ]مى رسيد ، پيامبر خدا ، شب را بيدار مى مانْد و خانواده را بيدار مى كرد و كمر [به عبادت] مى بست.

٨٧٣٥.امام على عليه السلام : پيامبر صلى الله عليه و آله خانواده خود را براى دهه آخر [ ماه] رمضان ، بيدار مى كرد.

٨٧٣٦.امام على عليه السلام : هر گاه دهه آخر [ ماه] رمضان مى شد ، پيامبر خدا ، كمر [به عبادت] مى بست و از زنان ، كناره مى گرفت.

[١] الإقبال : ج ١ ص ٣٥٧ .