٨٦٤٠.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هيچ بنده اى نيست كه روزه بگيرد و هنگام افطارش بگويد: «اى بزرگ ، اى بزرگ! تو معبود منى. هيچ معبودى جز تو نيست. گناه بزرگ مرا بيامرز . همانا گناه بزرگ را جز بزرگ نمى آمرزد» ، مگر آن كه از گناهانش بيرون مى آيد ، همچون روزى كه مادرش او را زاده است.

٨٦٤١.امام صادق عليه السلام : پيامبر خدا به امير مؤمنان فرمود : «اى ابو الحسن! اين ، ماه رمضان است كه آمده است. دعاى خودت را پيش از افطارت قرار بده؛ چرا كه جبرئيل عليه السلام نزد من آمد و گفت: اى محمّد! هر كس در ماه رمضان ، پيش از آن كه افطار كند ، اين دعا را بخواند ، خداوندْ دعايش را مستجاب مى كند ، روزه و نمازش را مى پذيرد ، ده دعاى او را اجابت مى كند ، گناهش را مى آمرزد ، اندوهش را مى زدايد ، رنجش را برطرف مى كند ، حوايجش را بر مى آورد ، او را به خواسته اش مى رساند ، عملش را با اعمال پيامبران و صدّيقانْ بالا مى برد و روز قيامت با چهره اى درخشان تر از ماه شب چهاردهم مى آيد . گفتم: آن ، كدام دعاست ، اى جبرئيل؟ گفت: بگو : خداوندا! اى پروردگار نور بزرگ ، و اى پروردگار تخت افراشته ، و اى پروردگار درياى سرشار ، و اى پروردگار شَفْع [١] بزرگ ، و اى نور ارجمند ، و اى پروردگار تورات و انجيل و زبور و قرآن بزرگ! تو ، معبود آنانى كه در آسمان ها و زمين اند و در آنها ، معبودى جز تو نيست. تو جبّار آنانى هستى كه در آسمان ها و زمين اند و در آنها ، جبّارى جز تو نيست. تو پادشاه آنانى هستى كه در آسمان ها و زمين اند و در آنها ، جز تو پادشاهى نيست. تو را به نام بزرگت و فروغ چهره تابانت و به فرمان روايى ديرينت مى خوانم. اى زنده ، اى برپاى! اى زنده ، اى برپاى! اى زنده ، اى برپاى! تو را به آن نامت مى خوانم كه به سبب آن ، هر چيزْ تابان است ، و به آن نامت كه به سبب آن ، آسمان ها و زمينْ فروزان اند ، و به آن نامت كه به سبب آن ، اوّلين و آخرين ، شايسته شده و مى شوند. اى زنده پيش از هر زنده! اى زنده پس از هر زنده! اى زنده اى كه معبودى جز تو نيست! بر محمّد و خاندان محمّد ، درود فرست و گناهان مرا بيامرز و در كار من ، آسانى و گشايشى نزديك قرار بده و مرا بر آيين محمّد و خاندان محمّد ، و بر شيوه و سيره محمّد و خاندان محمّد ، و بر سنّت محمّد و خاندان محمّد ـ كه بر او و آنان درود باد ـ ، استوار بدار . عمل مرا در زمره [ اعمال] بالا برده شده پذيرفته قرار بده و آن گونه كه به دوستانت و فرمان بُردارانت عطا كرده اى، به من هم عطا كن . همانا من به تو ايمان دارم و بر تو توكّل كننده ام . به سوى تو باز مى گردم و سرانجامم ، به سوى توست. همه خير (خوبى) را براى من و خانواده و فرزندم فراهم آور و همه شر (بدى) را از من و فرزند و خانواده ام دور بگردان . تو مهرورز و صاحب نعمتى و پديد آورنده آسمان ها و زمينى . به هر كه بخواهى ، خير مى دهى و از هر كه بخواهى ، آن را باز مى دارى . پس با رحمتت بر من منّت بگذار ، اى مهربان ترينِ مهربانان! ».

[١] شَفْع، در لغت ، به معناى جفت (دوتايى) و در اصطلاح، نمازى دو ركعتى است كه به عنوان نافله شب خوانده مى شود .