روزه دار را ، در سه نكته زير خلاصه كرد كه پايبندى به آنها موجب مى شود تا روزه دار، هر چه بيشتر ، از مواهب و دستاوردهاى ميهمانى خدا ، بهره مند گردد : ١ . آنچه خورده و آشاميده مى شود ، حلال باشد و از غذاهاى حرام و شبهه ناك ، پرهيز شود . ٢ . نوع و مقدار غذاها و نوشيدنى ها با نياز و خواسته بدن ، تناسب داشته باشند و از مصرف غذاهاى رنگارنگ و افزون بر حدّ نياز ، پرهيز شود . ٣ . به قصد قربت و با انگيزه كسب رضاى خداوند و اطاعت از فرمان او ، خورده و آشاميده شود . عالم ربّانى ، آية اللّه ميرزا جواد آقا ملكى تبريزى رحمه الله ، در پايان بحثى كه درباره انواع روزه داران از جهت برخوردشان با خوردنى ها و آشاميدنى ها دارد ، مى گويد : برخى از آنان ، همه خورد و خوراكشان ، حلال و دور از اسراف و تجمّل است ؛ بلكه در مقدار خوردنى و آشاميدنى شان ، حتّى از اندازه حلال و غير مكروه هم متواضعانه مى كاهند و اين گونه از لذّت مى گذرند و در خورشت ، به يك نوع ، بسنده مى كنند ، يا بعضى از لذّت ها و فزونى ها را ترك مى كنند . درجات آنان نزد پروردگارشان ـ كه نگاه دارنده تلاش ها و مجاهدت هاى آنان است ـ محفوظ است و آنان ، پاداش مى يابند و هيچ ستمى به آنان نمى شود . خداوند ، آنان را به بهترين كارهايشان پاداش مى دهد و از عطاى خويش ، بى حساب بر آنان مى افزايد . پس هيچ كس نمى داند چه پاداش هاى بزرگى ـ كه مايه چشم روشنى است و برايشان پنهان نگه داشته شده است ـ خواهند داشت ؛ پاداش هايى كه بر هيچ دلى خطور نكرده است . [١] خدايا! ما را هم از آنان قرار بده .

[١] مكارم الأخلاق : ج ٢ ص ٣٧٠ ح ٢٦٦١ ، تنبيه الخواطر : ج ٢ ص ٥٨ .[٢] براى مطالعه تمام سخن ، ر.ك : المراقبات : ص ٩٨ .