٨٥٦١.دعائم الإسلام : در آخرين روز شعبان ، پيامبر خدا براى مردم خطبه خواند و فرمود : «اى مردم! ماهى بزرگ بر شما سايه افكنده است ؛ ماهى مبارك ، ماهى كه در آن ، شبى است كه عمل در آن ، بهتر از عمل در هزار ماه است . هر كس با كارى نيك از كارهاى نيكْ در آن به خداوندْ تقرّب بجويد ، گويا واجبى را در ماه هاى ديگر ادا كرده است ، و هر كس واجبى را در آن انجام دهد ، همچون كسى است كه هفتاد واجب را در ماه هاى ديگر انجام داده است . و آن ، ماه شكيبايى است و پاداش شكيبايى ، بهشت است . ماه مواسات (همدردى با ديگران) است و ماهى است كه روزىِ مؤمن در آن افزوده مى شود . هر كس روزه دارى را در آن افطارى دهد ، پاداشش آمرزش گناهانش و آزادى اش از آتش است و به اندازه او (روزه دار) ، پاداش دارد ، بى آن كه از اجر او چيزى كاسته شود» . برخى گفتند : اى پيامبر خدا! همه ما آن اندازه چيز نداريم كه روزه دارى را افطارى دهيم . فرمود : «خداوند ، اين پاداش را به كسى مى دهد كه روزه دارى را به اندازه جرعه اى شير يا دانه اى خرما و يا جرعه اى آب ، افطارى دهد . و هر كس روزه دارى را سير كند ، خداوند ، او را از حوض من ، چنان سيراب مى كند كه پس از آن ، هرگز تشنه نمى گردد . اين ، ماهى است كه آغازش رحمت ، ميانش آمرزش و پايانش آزادى از آتش است . هر كه در اين ماه بر برده خود آسان بگيرد ، خداوند ، او را مى آمرزد و از آتش ، آزادش مى كند . در اين ماه ، چهار كار را فراوان انجام دهيد ، كه با دو كار ، پروردگارتان را راضى مى كنيد و از دو كار هم بى نياز نيستيد . دو كارى كه پروردگارتان را با آنها راضى مى كنيد ، شهادت به يكتايى خداوند و آمرزش خواهى از اوست ، و آن دو كه از آنها بى نياز نيستيد ، [اين است كه] از خداوند ، بهشت بخواهيد و از آتش به او پناه ببريد» .