پيش از بعثت پيامبر صلى الله عليه و آله ، در حجازْ مورد پرستش قرار مى گرفتند) و گاه بُت، قدرت هاى نامشروع و حاكميت هاى طاغوتى است. امام خمينى قدس سرهقدرت هاى استكبارى را «بت هاى نو» ناميده است . موحّد، حقيقتْ پرست است و يكتاپرست . موّحد ، نه خودپرست است ، نه جمادْپرست است و نه قدرتمندْپرست . موّحد ، فقط خدا را منشأ قدرت و اثر مى داند . لذا فقط او را مى پرستد و از او اطاعت مى كند . موحّد ، فقط خدا را مالك سود و زيان مى داند و از اين رو ، فقط از او كمك مى خواهد و از او بيم دارد ، بر هيچ قدرتى جز خدا ، تكيه نمى كند و از هيچ قدرتى جز خدا نمى هراسد. مشرك ، موهومْ پرست و فرمانبَر قدرت هاى خيالى است ؛ گاه خود را مى پرستد ، گاه ساخته خود را ، و گاه زورمداران جهان را ، و گاه نيز هر سه را! خطر بزرگى كه امروز ، جوامع توحيدى را تهديد مى كند ، شرك عملى به معناى سوم ، يعنى پرستش و فرمانبرى از بت هاى نو و قدرت هاى استكبارى است و فلسفه برائت از مشركان در جهان امروز ، مبارزه با سلطه جويى قدرت هاى طاغوتى ، و استقلال ، عزّت و اقتدار مسلمانان در جهان است .

٢ . اديان الهى و برائت از مشركان

ابراهيم خليل عليه السلام نخستين پيامبرى بود كه با صراحت، مسئله برائت از شرك و مشركان را اعلام كرد . از اين رو، قرآن ، مسلمانان را به تأسّى از آن بزرگوار مى خواند: «قَدْ كَانَتْ لَكُمْ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ فِى إِبْرَ هِيمَ وَالَّذِينَ مَعَهُو إِذْ قَالُواْ لِقَوْمِهِمْ إِنَّا بُرَءَ ؤُاْ مِنكُمْ وَ مِمَّا تَعْبُدُونَ مِن دُونِ اللَّهِ ... . [١] همانا براى شما، در [پيروى از] ابراهيم و همراهان او سرمشقى نيكوست ، آن گاه كه به

[١] ممتحنه: آيه ٤ .