يكى از واجبات سياسى حج، از ديدگاه امام خمينى قدس سره اعلان برائت از مشركان است . براى آشنا شدن با مبانىِ اين نظريه و نقش اداى اين فريضه مهم در پيشبرد اهداف و آرمان هاى اسلام در جهان امروز، بايد چند مسئله بررسى شود :

١ . معناى شرك و مشرك

شرك، ضدّ توحيد و به معناى اعتقاد به قدرت هاى موهوم است . موحّد، حقيقتْ پرست و يكتاپرست است و مشرك ، موهومْ پرست و مطيع قدرت هاى خيالى و پندارى است. قدرت هاى موهومى كه مورد پرستش مشركان قرار مى گيرند، به سه دسته تقسيم مى شوند و به تعبير ديگر، در جهان بينى شرك و مشركان، سه نوع بُت وجود دارد : بُت نفس ، بُت جماد ، و بُت قدرت هاى طاغوتى . قدرت موهوم، گاه بُت نفس امّاره است، چنان كه در قرآن كريم ، بدان چنين اشاره شده: «مَنِ اتَّخَذَ إِلَـهَهُو هَوَلـهُ. [١] آيا آن كس را ديدى كه هواى نفس خود را به خدايى گرفته بود؟» . گاه ، بت هايى است كه از جمادات ساخته شده اند (مانند «لات» و «هُبَل» كه

[١] فرقان: آيه ٤٣، جاثيه: آيه ٢٣.