«[ اين آيات ، ]اعلام بيزارى [ و عدم تعهّد ]است از طرف خدا و پيامبرش، نسبت به آن مشركانى كه با ايشان ، پيمان بسته ايد. پس [ اى مشركان! ]چهار ماه [ ديگر با امنيّت كامل، ] در زمين بگرديد و بدانيد كه شما نمى توانيد خدا را به سُتوه آوريد، و اين خداست كه رسوا كننده كافران است. و [ اين آيات، ]اعلامى است از جانب خدا و فرستاده اش، به مردم در روزِ حجّ اكبر كه: «خدا و فرستاده اش، در برابر مشركان ، تعهّدى ندارند» . [ با اين حال، ]اگر [ از كفر ]توبه كنيد، آنْ براى شما بهتر است، و اگر روى بگردانيد، پس بدانيد كه شما ، خدا را درمانده نخواهيد كرد. و به كسانى كه كفر ورزيدند، بشارت عذابى دردناك بده» .

«قطعاً براى شما در [ پيروى از ]ابراهيم و كسانى كه با اويند، سرمشقى نيكوست ، آن گاه كه به قوم خود گفتند: «ما از شما و از آنچه به جاى خدا مى پرستيد، بيزاريم. به شما كفر مى ورزيم و ميان ما و شما، دشمنى و كينه هميشگى پديدار شده، تا وقتى كه فقط به خدا ايمان آوريد» . جز [ در ]سخن ابراهيم [ كه ]به [ نا ]پدر[ ى ]خود [ گفت ] : «حتماً براى تو آمرزش خواهم خواست، با آن كه در برابر خدا ، اختيار چيزى را براى تو ندارم. اى پروردگار ما! بر تو اعتماد كرديم و به سوى تو بازگشتيم و فرجام ، به سوى توست»» .