٨٨٨٠.صحيح البخارى ـ به نقل از ابن عبّاس ـ: پيامبر خدا ، براى اهل مدينه ، «ذو الحُلَيفه» را ميقات قرار داد و براى شاميان، «جُحفه» را و براى اهل نَجْد ، «قَرنُ المَنازل» را و براى اهل يمن ، «يَلَملَم» را . اين ميقات ها براى آنان و كسانى است كه بر آن مكان ها وارد مى شوند و آهنگِ حج و عمره مى كنند . و هر كس كه از اينها به مكّه نزديك تر باشد ـ از هر جا كه حركت كند، حتّى اهل مكّه ـ [ميقاتشان] از مكّه است .

٣ / ٢

لبّيك گفتن در احرام

الف ـ معناى لبّيك [١]

٨٨٨١.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ در نقل گفتگوى خداوند با موسى عليه السلام در فضي: پروردگارمان ندا داد : «اى امّت محمّد!». پس همه آنان ، در حالى كه در پشت پدران ، و رحِم مادرانشان بودند ، پاسخ دادند : «لبّيك ! اى خدا ، لبّيك ! لبّيك ! تو شريكى ندارى . لبّيك ! همانا ستايش و نعمت و فرمان روايى ، از آنِ توست . تو شريكى ندارى . لبّيك !». خداوند متعال نيز همين پاسخ را شعار حج قرار داد .

[١] لبّيك ، در لغت ، يعنى : به چَشم! فرمان بُردارم! آرى! آمدم! گوش به فرمانم!