٨٦٧٦.امام على عليه السلام : چون ماه رمضان رسيد ، پيامبر خدا ايستاد ، خدا را حمد و ثنا گفت و سپس فرمود: «اى مردم! خداوند ، شرّ دشمنان شما را (اعم از جنّ و انس) برطرف كرد و فرمود: «مرا بخوانيد ، تا شما را اجابت كنم» و به شما وعده اجابت داد . آگاه باشيد كه درهاى آسمان از اوّلين شبِ اين ماه ، گشوده اند و دعا در اين ماه ، پذيرفته است».

٨٦٧٧.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ در سخنى در ماه رمضان ـ: خداوند متعال ، در هر شب از اين ماه مى گويد: «به عزّت و جلالم سوگند ، به فرشتگانم فرمان دادم كه درهاى آسمان هايم را به روى بندگان و كنيزانِ دعاكننده ام بگشايند. پس چه شده كه بنده غافلم را مى بينم كه مرا فراموش كرده است؟ كِى از من خواسته كه نداده ام؟ كِى ندايم كرده كه پاسخ نداده ام؟ كِى با من نجوا كرده كه قُربش نبخشيده ام؟ كِى به من اميد بسته كه محرومش كرده ام؟ كِى آرزومندم شده كه محرومش كرده ام؟ كِى به درگاهم آمده كه مانعش شده ام؟ كِى به من نزديك شده كه دورش كرده ام؟ كِى از من گريخته كه صدايش نكرده ام؟ كِى به سوى من باز گشته كه قبولش نكرده ام؟ كِى به گناهانش اعتراف كرده كه به او رحم نكرده ام؟ كِى از من آمرزش خواسته كه گناهانش را نبخشيده ام؟ و كِى توبه كرده كه توبه اش را نپذيرفته ام؟ بنده من! چگونه با اميدت ، به درگاه فرمان رواى مملوك مى روى؛ امّا با اميدت ، به درگاه من نمى آيى ، با آن كه من ، فرمان رواىِ فرمان روايانم؟ يا چگونه از كسى كه از فقر مى ترسد ، درخواست مى كنى؛ امّا از من درخواست نمى كنى ، با آن كه من بى نيازى هستم كه فقير نمى شوم ؟ يا چگونه به خدمت پادشاهى در مى آيى كه مى خوابد و مى ميرد؛ امّا مرا خدمت نمى كنى ، با آن كه من ، زنده ناميرايم و نه چُرت ، مرا مى گيرد و نه خواب؟ بدا به حال آن كه نافرمانى ام كند! بدا به حال مأيوسان از رحمتم! به عزّتم سوگند ، هر آينه او را مى گيرم ، گرفتنِ پيروزمندِ نيرومندى كه به خشمش ، آسمان و زمين ، خشمگين مى شوند. از من به كجا مى گريزى ، جز به درگاه من ، حال آن كه منم خداوندِ شكست ناپذير حكيم؟».