عالم ربّانى ، آية اللّه ميرزا جواد آقا ملكى تبريزى رحمه الله ، گفته است : از مهم ترين كارهاى اين ماه ، افطارى دادن به روزه داران است. پاداش آن را در خطبه پيامبر صلى الله عليه و آله شنيده اى. مهم تر ، آن است كه در اين كار ، نيّت خالص و مؤدّب شدن به ادب الهى باشد و اين كه انگيزه آن ، تنها به دست آوردن رضاى خدا باشد ، نه نشان دادن شرافت دنيا و شرافت آخرتى [اش] ، و نه تقليد كردن ، و نه انجام دادن بر اساس رسم و عادت . بايد بكوشد تا عمل خود را از اين هدف ها خالص سازد و آن را با برخى آزمون ها بيازمايد و از فريبكارى هواى نفْس و شيطان ، خاطرجمع نباشد و هم در اصل افطارى دادن ، هم در تعيين مؤمنانى كه به آنان افطارى مى دهد ، هم در نوع غذا ، و هم در كيفيّت برخورد با ميهمانش ، از خداوند مدد بجويد؛ چرا كه همه اينها با اهداف مختلف ، كيفيّت هاى متفاوت مى يابند. بيداردلان ، راه هاى ورود شيطان را در اين موارد مى شناسند و از آنچه موافق دستور شيطان است ، پرهيز مى كنند و پيرو چيزى مى شوند كه موافق فرمان و رضايتِ مالك دين و دنيايشان است. در نتيجه ، به پذيرش الهى نايل مى شوند و از پاداش هاى او بيش از حدّ آرزوهايشان برخوردار مى گردند. همچنين درباره قبول دعوت ديگرى براى افطارى، در اخلاص نيّتش بكوشد؛ چون گاه كسى كه با اخلاص ، دعوت مؤمنى را مى پذيرد و در مجلس و افطارى او حاضر مى شود ، بهره اى مى برد كه با عبادتِ دراز مدّت ، به آن نمى رسد. از اين رو ، همّت اولياى خدا بر خالص سازى كارها بوده است ، نه بسيارى آنها. و اين ، عبرت گرفتن از كار آدم و ابليس است؛ چرا كه عبادت هزاران ساله آن خبيث ، رد شد و يك بار توبه خالصانه آدم عليه السلام ، پذيرفته گشت و مايه برگزيدگى اش شد. [١]

[١] المراقبات : ص ١٣٩ .