٨٥٨٣.امام باقر عليه السلام : پيامبر خدا به جابر بن عبد اللّه فرمود: «اى جابر! اين ، ماه رمضان است. هر كس روزش را روزه بدارد و بخشى از شبش را به عبادت برخيزد و شكم و شهوتش را پاك نگه دارد و زبانش را حفظ كند ، از گناهانش بيرون مى شود ، آن گونه كه از اين ماه بيرون مى شود». جابر گفت: اى پيامبر خدا! اين سخن ، چه نيكوست! پيامبر خدا فرمود : «اى جابر! و اين شرط ها چه سخت اند!» .

٨٥٨٤.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هر روزه دارى كه در پشت سرِ زنى با دقّت بنگرد ، تا حدّى كه حجم استخوان بندى زن از پشت لباسش براى او آشكار شود ، روزه اش را افطار كرده است.

٨٥٨٥.امام على عليه السلام ـ در بيان حديث معراج پيامبر صلى الله عليه و آله ـ: خداى متعال فرمود : «... اى احمد! هيچ عبادتى نزد من ، محبوب تر از سكوت و روزه نيست. پس هر كه روزه بدارد ، ولى زبانش را نگه ندارد ، همچون كسى است كه به نماز ايستاده ، امّا در نمازش قرائت ندارد. پس به او پاداش ايستادن به نماز را مى دهم؛ امّا پاداش عبادتگران را به او نمى دهم».

ب ـ پرهيز از غيبت كردن

٨٥٨٦.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : روزه دار ، تا وقتى كه از مسلمانى غيبت نكند ، در حال عبادت است ، هر چند در بسترش خفته باشد.

٨٥٨٧.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هر گاه روزه دارْ غيبت كند ، روزه اش را گشوده است.

٨٥٨٨.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هر كس از فرد مسلمانى غيبت كند ، روزه اش مى شكند و وضويش باطل مى شود. [١]

[١] مقصود ، آن است كه غيبت ، موجب عدم قبولى روزه و از ميان رفتنِ طهارت باطنى مى گردد .