٧٧١٩.فلاح السائل ـ به نقل از حسين بن سعيد ـ: حلبى به امام صادق عليه السلام گفت : كنيزى دارم كه مورد علاقه من است و از او براى من ، تقريبا فرزندى نمانده است و تنها يك پسر از وى دارم كه شب ها گريه و بى تابى مى كند و مى ترسم كه او نيز زنده نماند. امام صادق عليه السلام فرمود : «چرا دعا نمى كنى؟ آخرِ شب برخيز و وضوى كاملى بگير و دو ركعت نماز بگزار و خدا را بستاى و تا او را نستوده اى ، از او درخواست مكن» . امام عليه السلام چندين بار اين جمله را بازگفت و او را به ستودنِ خدا توصيه كرد [و افزود] : «و چون از ستايش پروردگارت فراغت يافتى ، بر پيامبرت درود فرست و آن گاه از او بخواه ، كه عطايت مى كند. مگر نشنيده اى كه پيامبر خدا بر مردى وارد شد كه نماز مى خواند و چون نمازش را تمام كرد ، شروع به درخواستِ حاجت خود از پروردگارش كرد و پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود : اين بنده ، زود از پروردگارش تقاضا كرد و مرد ديگرى را ديد كه نماز مى خواند و چون نمازش را به پايان بُرد ، پروردگارش را ستود و پس از ستايش پروردگارش، بر پيامبر او درود فرستاد و پيامبر صلى الله عليه و آله به او فرمود : بخواه ، كه به تو داده مى شود ؛ بخواه ، كه به تو داده مى شود ؟».

٦ / ٥

توسّل جستن به اهل بيت

قرآن

«اى كسانى كه ايمان آورده ايد! از خدا پروا كنيد و [براى تقرّب] به سوى او ، وسيله بجوييد و در راهش جهاد كنيد، باشد كه رستگار شويد» .