٧٧١٠.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هيچ دعايى نيست ، مگر اين كه ميان آن و آسمان ، پرده اى هست، تا آن گاه كه بر پيامبر و بر خاندان محمّد ، درود فرستاده شود . چون درود فرستاده شود ، آن پرده مى دَرَد و دعا وارد مى شود ، و هر گاه درود فرستاده نشود ، دعا بر مى گردد.

٧٧١١.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : دعا ، پيوسته در حجاب است [و به درگاه خدا بالا نمى رود] ، تا آن گاه كه بر من و بر خانواده من ، درود فرستاده شود.

٧٧١٢.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : درود فرستادن شما بر من ، پروانه عبورِ دعاى شما و موجب خشنودىِ پروردگارتان و زكات بدن هاى شماست.

٧٧١٣.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : مرا چون پياله سوار قرار ندهيد كه هر گاه مى خواهد ، پياله اش را پُر مى كند و مى آشامد ؛ [١] بلكه مرا در آغاز و در آخر و در وسط دعايتان قرار دهيد.

٧٧١٤.الكافى ـ به نقل از مُرازم ـ: امام صادق عليه السلام فرمود : مردى نزد پيامبر خدا آمد و گفت : اى پيامبر خدا ! من ، يكْ سومِ درود فرستادن هايم را به تو اختصاص مى دهم . پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود : «خوب است» . گفت : اى پيامبر خدا ! نصف درود فرستادن هايم را به تو اختصاص مى دهم . فرمود : «اين ، بهتر است» . گفت : همه درود فرستادن هايم را به تو اختصاص مى دهم . فرمود : «در اين صورت ، خداوند عز و جل خواست هاى دنيا و آخرتت را برآورده مى سازد». مردى به امام صادق عليه السلام گفت : خداوند ، تو را به سلامت بدارد! چگونه درود را به او اختصاص مى داد؟ فرمود : «چيزى از خداوند عز و جل درخواست نمى كرد ، مگر اين كه با درود فرستادن بر محمّد و خاندان او آغاز مى كرد» .

[١] يعنى : جايگاه ويژه اى براى يادكرد از من قرار دهيد ، نه اين كه با بى اهمّيت شمردن ياد من ، هر گاه خواستيد ، مرا ياد كنيد . گفتنى است كه در النهايه ى ابن اثير ، در معناى اين حديث ، چنين توضيح آمده است : ياد مرا به آخرِ كارتان وا مگذاريد ؛ زيرا سواره ، وقتى اثاثيه اش را بست ، كاسه اش را در آخرِ كار به اثاثيه اش آويزان مى كند و به پشتش مى اندازد.