٨٣٣١.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : اى على! هر كه تو را دوست بدارد و با تو دوستى ورزد ، رحمت ، او را فرا گيرد و هر كه را به تو بغض ورزد و با تو دشمنى كند ، لعنت فرا گيرد .

٨٣٣٢.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : اى گروه مردم! على را دوست بداريد؛ زيرا گوشت او ، گوشتِ من و خون او ، خونِ من است. خدا لعنت كند آن گروه هايى از امّت مرا كه سفارش مرا درباره او زير پا نهند و سفارشم را درباره اش از ياد ببرند! آنان را نزد خداوند ، بهره اى نخواهد بود .

٨٣٣٣.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ در باره على عليه السلام ـ: بدانيد اى گروه مردمان! كه خداوند ، براى شما ولىّ و امامى تعيين كرده است كه فرمان بُردارى از او ، بر مهاجران و انصار و پيروان شايسته آنان، بر صحرانشين و شهرنشين، بر عرب و غير عرب، بر آزاد و بنده، بر كوچك و بزرگ ، بر سفيد و سياه، و بر هر يكتا پرستى واجب است و حكمش جارى و گفتارش روا و فرمانش نافذ است . ملعون است كسى كه با او مخالفت كند و مشمول رحمت است كسى كه از او پيروى و كسى كه تصديقش كند. خداوند ، او را و هر كه را از او حرف شنوى و اطاعت مى كند ، بيامُرزد (آمرزيده است) .

٨٣٣٤.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : امّا على بن ابى طالب ؛ او برادر من و دوست من و بعد از من ، صاحبِ امر است... و با ولايت او امّتم مورد رحمت قرار مى گيرند و با دشمنى و مخالفت با او ، مورد لعنت واقع مى شوند .

د ـ قاتلان حسين عليه السلام

٨٣٣٥.امام صادق عليه السلام : حسين عليه السلام را مادرش [فاطمه عليهاالسلام] در آغوش گرفته بود . پيامبر خدا ، او را گرفت و فرمود : «خداوند ، قاتلان تو را لعنت كند! خداوند ، غارت كنندگان تو را لعنت كند! خداوند ، هم دستانِ بر ضدّ تو را نابود كند! خداوند ، خود ، ميان من و كسانى كه بر ضدّ تو به يارى يكديگر برخيزند ، داورى كند!» .