٨٣٠٠.البداية والنهاية ـ به نقل از محمّد بن اسحاق ـ: قريش ديدند كه ياران پيامبر خدا به كشورى (حبشه) رفته اند و در آن جا در امنيت و آرامش به سر مى برند و نجاشى ، از استرداد پناهندگان به ايشان خوددارى كرد [از سوى ديگر] و عمر ، اسلام آورد و او و حمزه ، در كنار پيامبر خدا و يارانش قرار گرفتند و اسلام ، اندك اندك ، در ميان قبايل گسترش مى يابد . در اين هنگام ، قريش گِرد هم آمدند و تصميم گرفتند پيمان نامه اى بنويسند و در آن ، بر ضدّ بنى هاشم و بنى عبد المطّلب ، با يكديگر هم پيمان شوند كه به آنها زن ندهند و از آنها زن نگيرند و چيزى به آنها نفروشند و چيزى از آنها نخرند . پس مكتوبى نوشتند و بر سرِ آن با يكديگر هم پيمان شدند و سپس ، براى تأكيد بر هم پيمانى خود، آن را درون كعبه آويختند . نويسنده پيمان نامه ، منصور بن عِكرِمة بن عامر بن هاشم بن عبد مناف بن عبد الدار بن قُصَى بود . و به قولى ، نَضر بن حارث [كاتب آن] بود و پيامبر خدا نفرينش كرد و بعضى انگشتانش فلج شد .

[١] ر . ك : ص ٥٣١ (مُلوك چهارگانه) .[٢] عَمَرَّده : بلند، دراز . فَرَسٌ عَمَرَّدة ، يعنى : اسب بلند بالا .[٣] درباره او بيشتر از آنچه در متن كتاب آمده ، دست نيافتيم .