درباره بندگان و مخلوقاتش عوض مى كنند؛ دعا كنم كه خداوند از اين گم راهى ، هدايتشان كند؛ چرا كه جنايت آنان بر ساحت ربوبى خدا و حكمت الهى و جلالت نبوى ، سخت تر از جنايت عارفان به خدا و پيامبر صلى الله عليه و آله است . بزرگداشت و تكريم جلالت خداوند و بزرگداشت پيامبر خدا و حقّ هدايت پيامبر صلى الله عليه و آله با سخنان و رفتار خويش ، ايجاب مى كند كه ابتدا براى هدايت كسانى دعا شود كه ضررشان بزرگ تر و خطرشان شديدتر است ، كه پيامبر خدا نتوانست با جهاد ، آن را بزدايد و آنان را از كفر و فساد ، باز دارد . دعا كردم كه هر كس راه خدا را گم كرده ، به سوى خدا هدايت شود و هر كه راه پيامبر صلى الله عليه و آله را گم كرده ، به سوى او باز گردد و هر كه از حق دور مانده ، حق را بپذيرد و بر آن تكيه كند . سپس براى اهل توفيق و پيروان حق ، دعا كردم كه توفيقشان بپايد و حقجويى شان افزون شود . نيز براى خودم و كسانى كه كارشان به من مربوط است ، بر اساس اميدى كه داشتم و به ترتيبى كه به خدا و به خواسته پيامبرش نزديك تر باشد ، دعا كردم و مهم ترين حاجت ها را كه اميد داشتم به اجابتْ نزديك تر باشد ، مقدّم داشتم . آيا نمى بينى كه قرآن مقدّس ، وساطت ابراهيم عليه السلام براى ناسپاسان را بيان كرده است؟ خداوند مى فرمايد : « يُجَـدِلُنَا فِى قَوْمِ لُوطٍ . إِنَّ إِبْرَ هِيمَ لَحَلِيمٌ أَوَّ هٌ مُّنِيبٌ ؛ [١] درباره قوم لوط با ما مجادله مى كند. همانا ابراهيم ، بردبار و نرم دل و بازگشت كننده [ به سوى خدا ]است» . خداوند ، بردبارى و شفاعت و مجادله وى را درباره قوم لوط ، كه كفر (ناسپاسى) آنان به آن جا رسيده بود كه كيفرشان زود فرا رسيد ، ستوده است .

[١] نهج البلاغة : نامه ٥٣ .[٢] الخرائج و الجرائح: ج ١ص ١٦٤ ح ٢٥٢ ؛ تاريخ دمشق : ج ٦٢ ص ٢٤٧ .[٣] هود : آيه ٧٥ .[٤] ممتحنه : آيه ٨ .[٥] الإقبال : ج ١ ص ٣٨٤ .[٦] بحار الأنوار: ج ٧٥ ص ٣٣٤ ح ٦٩ .[٧] حلية الأولياء : ج ٦ ص ١٧٥ ، كنز العمّال : ج ١١ ص ١٩١ ح ٣١١٧٦ .[٨] . الرعد : ١١ .