«و هنگامى كه ابراهيم و اسماعيل، پايه هاى خانه [ى كعبه ]را بالا مى بردند، [ مى گفتند: ] «اى پروردگار ما! از ما بپذير كه در حقيقت، تو شنواى دانايى. پروردگارا! ما را تسليم [ فرمان ]خود قرار ده و از نسل ما، امّتى فرمان بُردار خود [ پديد آور] و آداب دينى ما را به ما نشان ده؛ و بر ما ببخشاى، كه تويى توبه پذيرِ مهربان. پروردگارا! در ميان آنان، فرستاده اى از خودشان برانگيز، تا آيات تو را بر آنان بخوانَد و كتاب و حكمت به آنان بياموزد و پاكيزه شان كند؛ زيرا تو خود، شكست ناپذيرِ حكيمى»» .

«و [ ياد كن ]هنگامى را كه ابراهيم گفت: «پروردگارا! اين شهر را ايمن گردان و مرا و فرزندانم را از پرستيدن بتان، دور دار. پروردگارا! آنها بسيارى از مردم را گم راه كردند. پس هر كه از من پيروى كند، بى گمان، او از من است و هر كه مرا نافرمانى كند، به يقين، تو آمرزنده و مهربانى. پروردگارا! من [ يكى از ] فرزندانم را در درّه اى بى كِشت، نزد خانه محترم تو، سكونت دادم ـ پروردگارا! ـ تا نماز را به پا دارند، پس دل هاى برخى از مردم را به سوى آنان گرايش ده و آنان را از محصولات [ مورد نيازشان ] روزى ده، باشد كه سپاس گزارى كنند. پروردگارا! بى گمان، تو آنچه را كه پنهان مى داريم و آنچه را كه آشكار مى سازيم، مى دانى، و چيزى در زمين و در آسمان بر خدا پوشيده نمى مانَد. سپاس، خداى را كه با وجود سال خوردگى، اسماعيل و اسحاق را به من بخشيد. به راستى، پروردگار من، شنونده دعاست. پروردگارا! مرا بر پا دارنده نماز قرار ده، و از فرزندان من نيز ـ پروردگارا! ـ ، و دعاى مرا بپذير»» .

«[ابراهيم گفت :] «اى پروردگار من! مرا [ فرزندى ] از شايستگان بخش» . پس او را به پسرى بردبار، مژده داديم» .

«[ موسى ] گفت: پروردگارا! من و برادرم را بيامرز و ما را در [ پناه ] رحمت خود درآور، و تو مهربان ترينِ مهربانانى» .

«[موسى] گفت: پروردگارا! سينه ام را گشاده گردان، و كارم را براى من آسان ساز، و از زبانم گِره بگشاى تا سخنم را بفهمند، و براى من، دستيارى از كسانم قرار ده ؛ هارون برادرم را. پشتم را به او استوار كن و او را شريك كارم گردان، تا تو را فراوان تسبيح گوييم و بسيار به ياد تو باشيم؛ زيرا تو همواره به [ حال ] ما بينايى» .