«و طلب آمرزش ابراهيم براى پدرش، جز براى وعده اى كه به او داده بود، نبود. و [ لى ] هنگامى كه براى او روشن شد كه وى دشمن خداست، از او بيزارى جست. راستى كه ابراهيم، خداترس بردبار بود» .

«و زكريّا را [ ياد كن ] هنگامى كه پروردگار خود را خواند: «پروردگارا! مرا تنها مگذار و تو بهترين ارث برندگانى» . پس [ دعاى ] او را اجابت كرديم و يحيى را بدو بخشيديم و همسرش را براى او شايسته [ و آماده حمل ] كرديم؛ زيرا آنان در كارهاى نيك، شتاب مى كردند و ما را از روى رغبت و بيم مى خواندند و در برابر ما فروتن بودند» .

«پهلوهايشان از خوابگاه ها جدا مى گردد [ و ]پروردگارشان را از روى بيم و طمع مى خوانند، و از آنچه روزى شان داده ايم، انفاق مى كنند. هيچ كس نمى داند كه در پاداش آنچه انجام مى دادند، چه چشمْ روشنى اى براى آنان پنهان شده است» .

«و با كسانى كه پروردگارشان را صبح و شام مى خوانند [ و ]خشنودىِ او را مى خواهند، شكيبايى پيشه كن، و دو ديده ات را از آنان برمگير كه زيور زندگىِ دنيا را بخواهى. و از آن كس كه قلبش را از ياد خود غافل ساخته ايم و از هوس خود پيروى كرده و [ اساس ]كارش بر زياده روى است، اطاعت مكن» .

«و كسانى را كه پروردگار خود را بامدادان و شامگاهان مى خوانند ـ در حالى كه خشنودىِ او را مى خواهند ـ مران . از حساب آنان، چيزى بر عهده تو نيست و از حساب تو [ نيز ] چيزى بر عهده آنان نيست، تا ايشان را برانى و از ستمكاران باشى» .

حديث

٧٦٤٢.الزهد ، ابن مبارك ـ به نقل از عبد اللّه بن شدّاد ـ: مردى گفت : اى پيامبر خدا! «اَوّاه» به چه معناست ؟ فرمود : «اَوّاه ، يعنى كسى كه خاكسار و بسيار اهل دعا و زارى است» . سپس اين آيه را خواند : «راستى كه ابراهيم ، اَوّاه و بردبار بود» .