٧٩٦٣.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : خداوند ، بخشنده و بزرگوار است . او از بنده مسلمان شرم مى كند كه وى را هر گاه به درگاهش دعا كند ، دست خالى برگردانَد . هر گاه بنده دعا كند و با انگشتش اشاره نمايد ، پروردگار مى فرمايد : «بنده ام اخلاص ورزيد [و مرا يگانه داشت] » و هر گاه دستانش را بلند كند ، خداوند مى فرمايد : «من از بنده ام شرم مى كنم كه او را رد كنم».

١٤ / ٢

شروط اجابت

الف ـ شناخت

قرآن

«و هرگاه بندگان من، از تو در باره من بپرسند، [ بگو كه ] من نزديكم و دعاى دعاكننده را ـ به هنگامى كه مرا بخواند ـ اجابت مى كنم. پس [ آنان ] بايد فرمان مرا گردن نهند و به من، ايمان آورند، باشد كه راه يابند» .

حديث

٧٩٦٤.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : خداوند عز و جل فرمود : «هر كه از من درخواست كند ، در حالى كه بداند من سود و زيان مى رسانم ، درخواستش را مى پذيرم».

٧٩٦٥.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : اگر خدا را چنان كه بايد و شايد ، مى شناختيد ، هر آينه با دعاى شما ، كوه ها جا به جا مى شدند.

ب ـ اخلاص [١]

٧٩٦٦.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هيچ بنده اى هرگز از سرِ اخلاص و اعتقاد قلبى و زبانى نگفت : «معبودى جز خداى يگانه و بى انباز نيست . پادشاهى ، از آنِ اوست و ستايش ، مختص به اوست و او بر هر چيزى تواناست» ، مگر آن كه درهاى آسمان برايش باز مى شوند ، تا آن كه خداوند به گوينده اش بنگرد ، و براى بنده اى كه خداوند به او مى نگرد ، سزاوار است كه خدا خواسته اش را به او بدهد.

[١] اخلاص، يعنى خالص و ناب گردانيدن . يعنى اعتقاد به خداى يكتا و يگانه و عمل براى خداى يگانه و پرستيدن خداى يگانه و چيزى را در عرصه اعتقاد و يا عرصه عمل و پرستش ، شريك او قرار ندادن.