٧٨١٦.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : خداى متعال مى فرمايد : «اى بندگان من! همه شما در گم راهى هستيد ، مگر آن كس كه من هدايتش كنم . پس ، از من هدايت بخواهيد تا هدايتتان كنم . و همه شما نيازمنديد ، مگر آن كسى كه من ، بى نيازش سازم . پس ، از من بخواهيد تا روزى تان دهم . و همه شما گنهكاريد ، مگر آن كس كه من ، او را به سلامت دارَم . پس هر آن كس از شما كه دانست من بر آمرزيدن ، توانايم و از من آمرزش خواست ، او را مى آمرزم و باكى ندارم. اگر اوّلين و آخرينِ شما ، و زنده و مُرده تان ، و تَر و خشكتان ، هم رتبه باتقواترين دلِ بنده اى از بندگان من شوند ، اين ، به اندازه بال پشه اى بر مُلك من نمى افزايد. و اگر اوّلين و آخرينِ شما ، و زنده و مُرده تان ، و تَر و خشكتان ، همانند شقى ترين دلِ بنده اى از بندگان من شوند ، اين ، به اندازه بال پشه اى از مُلك من نمى كاهد. [١] و اگر اوّلين و آخرينِ شما ، و زنده و مُرده تان ، و تَر و خشكتان، در يك بيابان گِرد آيند و هر فردى از شما هر آرزويى كه به ذهنش مى رسد ، بخواهد و من آرزوهاى تك تك شما را برآوَرَم ، اين ، از مُلك من نمى كاهد ، مگر آن اندازه كه اگر يكى از شما به دريايى رسد و سوزنى در آن فرود بَرَد و بيرونش كشد . اين ، از آن روست كه من بخشنده اى بزرگوارم . آنچه بخواهم ، انجام مى دهم . دِهِش من ، به گفتارى است و عذابم نيز به گفتارى . هر گاه چيزى را اراده كنم ، كافى است كه به آن بگويم : «باش!» ، پس هست مى شود».

٧٨١٧.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : خداوند مى فرمايد : « ... اگر دل هاى بندگانم ، همه در دلِ خوش بخت ترين بنده ام جمع شوند (همه خلايق در توحيد و تقوا يك دل شوند)، به اندازه بال پشه اى هم بر سلطنت من نمى افزايد و اگر به هر بنده اى آنچه بخواهد ، عطا كنم، اين نباشد، مگر به مانندِ سوزنى كه بنده اى از بندگانم بردارد و در دريايى فرو بَرَد ؛ زيرا دِهِش من ، به گفتارى است و وعده ام به گفتارى . به شى ء مى گويم : «باش!» ، پس هست مى شود».

[١] { گر جمله كائنات كافر گردند بر دامن كبرياش ننشيند گرد. }