٧٨٠٤.مسند ابن حنبل ـ به نقل از غلام سعد ـ: سعد شنيد كه يكى از پسرانش دعا مى كند و مى گويد : بار خدايا ! من بهشت و نعمت هايش و ديباى بهشتى و مانند اينها را از تو درخواست مى كنم و از دوزخ و كُند و زنجيرهاى آن، به تو پناه مى برم. سعد گفت : از خداوند ، خير فروان خواستى و از شرّ فراوان به خدا پناه بردى . من از پيامبر خدا شنيدم كه مى فرمايد : «به زودى مردمانى خواهند آمد كه در دعا ، از حدّ مى گذرند» و اين آيه را خواند : «پروردگارتان را به زارى و نهانى بخوانيد ، كه او زياده روان را دوست نمى دارد» . كافى است بگويى : بار خدايا ! بهشت و هر گفتار و كردارى را كه موجب نزديك شدن به آن مى شود ، از تو درخواست مى كنم و از دوزخ و از هر گفتار و كردارى كه سبب نزديك شدن به آن مى شود ، به تو پناه مى برم.

٧٨٠٥.مسند ابن حنبل ـ به نقل از عبد اللّه بن مغفّل ، خطاب به فرزندش ،: فرزندم! از خداوند ، بهشت بخواه و از دوزخ به او پناه ببر [همين و بس] ؛ زيرا از پيامبر خدا شنيدم كه مى فرمايد : «به زودى پس از من ، مردمانى از اين امّت مى آيند كه در دعا و وضو (آب ريختن براى وضو و غسل) زياده روى مى كنند».