٨٣٢٣.الإصابة ـ به نقل از ابن زبير ـ: معاويه به حج آمد و وارد مسجد شد . پيرمردى را ديد كه دو گيسو داشت و از هر پيرى خوش سيماتر و پاكيزه تر بود. درباره اش پرسيد. گفتند : او ابن عُرَيض است . معاويه ، او را طلبيد و گفت : زمينت را در تيماء ، چه كردى؟ پيرمرد گفت : دارم . معاويه گفت : آن را به من بفروش . پيرمرد گفت : باشد . اگر نياز نمى داشتم ، آن را نمى فروختم . معاويه از او خواست شعرى را كه پسرش در رثاى خودش گفته است ، برايش بخواند [١] و او براى معاويه خواند. ميان آن دو ، سخنانى گذشت كه در آن ، از على عليه السلام ياد شد . ابن عريض ، معاويه را تحقير كرد. معاويه گفت : پيرمرد ، خِرَدش را از دست داده است . بلندش كنيد . ابن عريض گفت : من خِرَدم را از دست نداده ام ؛ بلكه تو را به خدا سوگند مى دهم ـ اى معاويه! ـ ، به ياد دارى ـ اى معاويه! ـ كه نزد پيامبر خدا نشسته بوديم و على آمد و پيامبر صلى الله عليه و آله رو به او كرد و فرمود : «خدا بجنگد با آن كس كه با تو بجنگد و دشمنى كند با هر آن كس كه با تو دشمنى كند!»؟

٨٣٢٤.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ درباره على عليه السلام ـ: بار خدايا! دوستى كن با آن كه با او دوستى كند و دشمنى كن با آن كه با او دشمنى كند .

٨٣٢٥.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ درباره على عليه السلام ـ: بار خدايا! دوستى كن با آن كه با او دوستى كند و دشمنى كن با آن كه با او دشمنى كند و يارى كن كسى را كه او را يارى كند و فرو گذار كسى را كه او را فرو گذارَد .

[١] در الغدير (ج ١٠ ص ١٧٧) و تاريخ مدينة دمشق (ج ٢١ ص ٢٢٣) : آمده است : «شعرى را كه پدرت در رثاى خود گفته است ، برايم بخوان» .