٨٢٦٩.السنن الكبرى ـ به نقل از ابو هُرَيره ـ: شرابخوارى را نزد پيامبر صلى الله عليه و آله آوردند . پيامبر صلى الله عليه و آله به يارانش فرمود كه او را بزنند. يكى با كفش خويش بر او زد، ديگرى با دستش و يكى با جامه اش. سپس، پيامبر خدا فرمود : «برگرديد». آن گاه ، دستور داد تا او را سرزنش كنند. اصحاب گفتند : شرم نمى كنى كه با بودن پيامبر خدا ، چنين مى كنى؟ سپس ، پيامبر صلى الله عليه و آله او را رها كرد. چون رفت، جمعيت به نفرين و دشنام گويىِ وى پرداختند . گوينده اى گفت : بار خدايا! خوارش كن. بار خدايا! لعنتش كن . پيامبر خدا فرمود : «چنين مگوييد ؛ بلكه بگوييد : بار خدايا! او را بيامرز. بار خدايا! بر او رحم آور» .

ج ـ كسى كه مستحقّ نفرين نيست

٨٢٧٠.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هرگاه لعنت از دهان لعنت كننده خارج شود، مى نگرد ؛ اگر راهى [و وجه استحقاقى ]در آن كسى كه به او لعنت فرستاده شده است، نيافت ، به سوى كسى كه از او صادر شده است ، بر مى گردد [و دامان لعنت كننده را مى گيرد] .