٨١٨٠.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هر كس دوست دارد به سانِ زندگى پيامبران زندگى كند و به سانِ مُردن شهيدان بميرد و در باغ هايى كه خداى مهربان آنها را كاشته است ، سكونت يابد ، بايد على را دوست بدارد و دوستدارِ او را دوست بدارد و به امامانِ پس از او اقتدا نمايد ؛ زيرا آنان ، عترت من اند و از سرشتِ من آفريده شده اند . بار خدايا ! فهم و دانش مرا به ايشان روزى فرما ، و واى بر آن كسانى از امّت من كه با ايشان ، مخالفت ورزند . بار خدايا ! شفاعت مرا ، شامل حال آنان مگردان».

٨١٨١.الأمالى ، صدوق ـ به نقل از ابن عبّاس ـ: روزى پيامبر خدا نشسته بود و على و فاطمه و حسن و حسين عليهم السلام نيز نزد او بودند . پس گفت : «بار خدايا ! تو خود مى دانى كه اينان ، اهل بيتِ من و گرامى ترينِ مردم در نزد من اند . پس ، دوستدار آنان را دوست بدار و دشمنشان را دشمن بدار و دوست باش با كسى كه دوستِ آنان باشد و دشمنى كن با كسى كه با آنان ، دشمنى كند و يارى كن هر كس را كه ايشان را يارى كند و آنان را از هر گونه پليدى ، پاك گردان و از هر گناهى مصونشان بدار و با روح القُدُس ، تأييدشان فرما».

٨١٨٢.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : بار خدايا ! تو درودها و رحمت و آمرزش و خشنودى ات را بر ابراهيم و خاندان ابراهيم ، قرار دادى. بار خدايا ! ايشان از من اند و من ، از ايشانم . پس درودها و رحمت و آمرزش و خشنودى ات را بر من و بر ايشان ـ يعنى على و فاطمه و حسن و حسين عليهم السلام ـ قرار ده .

٨١٨٣.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : پروردگارا ! تو هيچ پيامبرى را مبعوث نكردى ، مگر آن كه برايش عترتى (خانواده اى) قرار دادى . بار خدايا ! عترت هدايتگر مرا ، از على و فاطمه قرار بده.